Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
piątek, 9 lutego 2018
czwartek, 9 listopada 2017
Issue27.pl, artykuły, course work i praca w gastro
Dzień dobry robaczki,
Życie robi mnie w balona przez nadmiar wszystkiego. Dosłownie - wszystkiego. Od września próbuję łapać kilka srok za ogon i czasem mi to wychodzi, niestety kosztem spania i porządnego odżywiania się, bo ani na gotowanie ani na osiem godzin nic nie robienia nie mam czasu. Jest to okropnie frustrujące, ale sama się na taki styl życia pchałam. W tym roku akademickim chciałam połączyć mój course work z życiem społecznym, pisaniem dla portali online, oglądaniem moich ulubionych serialów oraz oczywiście musiałam do tego dorzucić moją pracę w gastro. Wiem, zaniedbałam bloga, ale pisać nie przestałam - głownie dlatego, że mój kierunek studiów wymaga ode mnie pisania 24/7... Bywa to męczące, jeśli myślę o esejach oraz prezentacjach, ale na duchu podtrzymuje mnie fakt, że głównym punktem programu są artykuły, poezja, proza. Wisienki na torcie rozpaczy i nieprzespanych nocy. Nie liczę już moich załamań nerwowych, planów rzucenia wszystkiego w cholerę i wyjechania w Bieszczady, bo trzyma mnie to, że jestem w stanie robić to co kocham. Gdyby tylko nie te deadline'y....
Odskakując w bok od moijego narzekania - wszystkich was zapraszam serdecznie do przeczytania mojego artykuły, który ukazał się na platformie magazynu online Issue27.pl. Wszystko potoczyło się bardzo szybko w tym miesiącu. Zobaczyłam ogłoszenie o wolnej posadzie "blogger/dziennikarz" na Facebooku, szybko zauważyłam słowo, które dla mnie jest kluczem do wszystkiego - "moda". Nie zwlekając długo wysłałam maila, w którym zapytałam się czy studentka drugiego rokku Journalism and Creative Writing się nada i boom - okazuje się, że tak. Dalej się cieszę z tego faktu, bo zdaję sobię sprawę, że po kilku latach pisania głównie po angielsku niektóre moje błędy w języku polskim są... śmieszne, ale od czego jest proof reading o trzeciej w nocy? Link do mojego artykułu macie tutaj robaczki- http://issue27.pl/2017/11/08/modelingowe-abc-dla-planujacych-podbic-swiat-mody/.
Prócz nadmiaru pracy mam też okropny kaszel i ciągłe migreny od denerwowania się najmniejszymi pierdołami. Ciężkie życie studenta, a raczej osoby, która cholernie boi się końca studiów, bo podoba jej się punkt, w którym się aktualnie znajduje w życiu. Ekscytuje mnie perspektywa tego, że już za rok będę w ręku trzymać dyplom poświadczający fakt, że jestem w 100% profesjonalną dziennikarką i pisarką, ale myśl o podjęciu stałej pracy i full-time początkach w branży daje mi gęsią skórkę... Dlatego też po ukończeniu mojego kierunku będę skłądać papiery na MA Fine Arts, lub Graphic Design - w końcu zawsze były to jedne z opcji i perspektywa podniesienia swoich kwalifikacji tylko motywuje do rozwoju pasji.
Etykiety:
artykuł,
issue27.pl,
life uppdate,
lifestyle,
modelingowe abc,
monika piter,
monyca piter,
publikacja,
studia,
studia w anglii,
studia w uk
środa, 29 marca 2017
Związki na uczelni
Relacje międzyludzkie są dość ważnym punktem jeśli chodzi o cudowną uczelnię. Niestety czasem nawet taki banał jak znajdowwanie nowych przyjaciół jest trudne. Serio.
![]() |
| https://www.flickr.com/photos/conchur/525596627/ |
![]() |
| https://www.flickr.com/photos/msrd/577607765/ |
![]() |
| https://www.flickr.com/photos/beegee49/32132697783/ |
niedziela, 1 stycznia 2017
2016
<a href="https://www.bloglovin.com/blog/18414311/?claim=wc5v6s6ahhd">Follow my blog with Bloglovin</a>
2016 już jest za nami! Nareszcie, w końcu, wreszcie. W ostatnie dni zabrał nam Carrie Fisher, a na samym początku odebrał światu David'a Bowie (w między czasie także musieliśmy pożegnać między innymi Alana Rickmana, Prince'a, Muhammad'a Ali'ego, Leonard'a Cohen'a i tak dalej). Nie możemy zapominać o Harambe, Syrii i oczywiście pomarańczce, która jeszcze nie zbudowała muru, wspominałam już o Brexicie? Wydarzyło się dużo, dużo rzeczy niepotrzebnych i teraz siedząc przed komputerem z moim psiakiem na kolanach uświadomiłam sobie jak małe nadzieje żywię w stosunku do roku 2017. Na prawdę, co jeszcze może się stać? O ile nie wybuchnie wojna, albo nie przyleci do nas UFO (to mogłoby być fajne) to będzie to i tak rok lepszy dla naszej piłki zwanej ziemią niż 2016-ty. Podsumowując - jeżeli przeżyliśmy 2016 to przeżyjemy już wszystko - czuję się jak karaluch!
Ale nie taki zły ten rok był na jaki wygląda! Przynajmniej mnie potraktował z lekką łaskawością! Zacznijmy od stycznia - kiedy to miałam zaszczyt wziąć udział w najcudowniejszej studniówce mojego życia (ale przesada, byłam tylko na jednej, więc tak naprawdę nie wiem czy gdzieś nie było lepszej, każdy lubi to co ma), którą będę wspominała bardzo długo z uśmiechem na ustach. Przepraszam za kradzież korony - to tak na wstępie - i chciałam jeszcze napomknąć, że do dziś śmieję się z tego jak jedna z moich znajomych wyszła na środek parkietu i nie widząc naszego wychowawcy głośno wszystkim zebranym oświadczyła "ale dziś się najebałam" - śmieszy mnie w tym wszystkim najbardziej fakt, że muzyka akurat była ściszona. Dalej mam szeroki uśmiech na twarzy przypominając sobie jak spadła mi podwiązka z nogi i nie byłam w stanie wyplątać się z tej śmiercionośnej pułapki i jak w palarni przemycaliśmy alkohol na salę. Nasza studniówka była dokładnie taką jaką widzi się na filmach - ostatnim, niezręcznym spotkaniem najstarszych klas liceum na wspólnej imprezie, po której wstyd było spojrzeć w oczy nauczycielom widzącym co wyprawiamy.
Kolejnym sukcesem minionego roku było to, że przeszłam do etapu centralnego olimpiady wiedzy o mediach, na który nie pojechałam z czystego lenistwa, a prócz tego wiedziałam, że nie wiążę swojej przyszłości ze studiami w Polsce, więc udział w dalszych etapach był dla mnie po prostu... bezcelowy i zbyt kosztowny. Znowu brałam udział w olimpiadzie historycznej i znowu na etapie ustnym pokłóciłam się z wykładowcami (ps. jeśli ktoś z was czytających bierze udział w tym roku w olimpiadzie historycznej i przejdzie do etapu ustnego w Gdańsku - pamiętajcie, że wykładowcy, którzy zadają pytania na specjalizacji XIX wieku uwielbiają z listy lektur książkę o wozie Drzymały, nie jest ona długa i nudna, bardzo miło i łatwo się ją czyta a do tego jest w niej wiele ciekawych faktów, do tego ma stu procentową pewność, że wykładowcy jej dokładnie nie czytali, bo o to zawsze wywiązywała się kłótnia podczas moich odpowiedzi, więc moi drodzy XIX-wieczni, czytajcie Drzymałę, bo o niego zawsze się czep...ytają).
Byłam też na wywiadzie do uczelni UAL na oddziale LCC, po którym dostałam się na kierunek journalism, ale zrezygnowałam ze względu na wysokie ceny akademików i teraz jestem szczęśliwym studenciakiem na UCA, które w rankingach bije UAL na głowę (przepraszam, miałam moment przechwalania się). A dostanie się na LCC zagwarantowało mi zezwolenie ze strony mojej mamy na wykonanie sobie septum w wakacje - ile ja o ten kolczyk walczyłam! Do tego zrobiłyśmy sobie wspólnie pierwsze tatuaże na przedramieniach co zapoczątkowało moje uzależnienie od tej formy sztuki.

Zdałam maturę z bardzo dobrymi wynikami, choć na egzaminie ustnym z polskiego trafiłam na temat znienawidzony i przez całą moją edukację szkolną nietknięty ani razu - krajobraz wiejski w literaturze XIX wieku. Z bolącym sercem muszę przyznać, że przed końcem roku szkolnego obiecywałam mojej ulubionej pani od polskiego, że przeczytam przed maturą "Chłopów", czego oczywiście nie zrobiłam, bo siedziałam z nosem w historii i bardzo tego żałowałam po przeczytaniu wylosowanego tematu. A, zapomniałabym o tym, że przed maturą zdawałam też egzamin językowy IELTS Academic, a z wyniku także jestem bardzo dumna - ale ze zdjęcia na papierze już nie... Wyglądam jak przestępca.
Wakacje minęły mi w pierwszej prawdziwej, ale nielegalnej pracy (byłam bez umowy i ze śmieszną stawką, no ale cóż bywa i tak). Byłam kelnerką, która gdy słyszała po raz siódmy danego dnia piosenkę "Pastepomat" śpiewając w głowie "proszę dowiedz się czemu jest mi tutaj aż tak źle" bardzo utożsamiała się z bohaterem tekstu. Były momenty, w których byłam gotowa popełnić samobójstwo łyżeczką. Ludzie przychodzący do tego nadmorskiego przybytku wątpliwych rozkoszy jedzeniowych zachowywali się okropnie, a za odpysknięcie do gościa zabierano nam napiwki, więc musiałam nauczyć się z uśmiechem na twarzy słuchać jak to naleśniki były niedobre, herbata stanęła kołkiem w gardle, a stek był niedogotowany, więc pani nie zapłaci i sama mam wpier..jeść takie ch...niedobre gów...jedzenie, po czym talerz leciał w moją stronę (umiem po tym aportować niczym pies) a pani nie zapłaci i wychodzi oburzona. Może to jedzenie faktycznie było aż tak złe, a może to panie miały gorszy dzień. Nie wiem, ale czy mnie to obchodzi? Nie.
Potem nastąpił długo wyczekiwany wyjazd na kolejną wojaż - studia w Anglii.Szybko się zaaklimatyzowałam, choć na początku miałam po dziurki w nosie chlejącego towarzystwa w akademiku. Teraz nie wyobrażam sobie kolejnego roku, kiedy to będziemy musieli wyprowadzić się z akademika na stancje studenckie i zostaniemy wszyscy rozdzieleni. Zakochałam się w studiach i atmosferze na uczelni i choć tęskno mi do kontraktów to... mam jeszcze czas, a kto wie, gdzie zaniosą mnie nogi po skończeniu studiów?
Rok 2016 był bezlitosny i bardzo dużo nam zabrał, bądź dał czego nie chcieliśmy, ale mimo wszystko... nie był najgorszym rokiem. Patrząc na wszystko czego dokonałam mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jestem z siebie dumna i choć musiałam podjąć wiele trudnych decyzji to nie żałuję. Mam nadzieję, że rok 2017 będzie jeszcze lepszym i pełnym dobrych wrażeń.
Szczęśliwego Nowego Roku!
2016 już jest za nami! Nareszcie, w końcu, wreszcie. W ostatnie dni zabrał nam Carrie Fisher, a na samym początku odebrał światu David'a Bowie (w między czasie także musieliśmy pożegnać między innymi Alana Rickmana, Prince'a, Muhammad'a Ali'ego, Leonard'a Cohen'a i tak dalej). Nie możemy zapominać o Harambe, Syrii i oczywiście pomarańczce, która jeszcze nie zbudowała muru, wspominałam już o Brexicie? Wydarzyło się dużo, dużo rzeczy niepotrzebnych i teraz siedząc przed komputerem z moim psiakiem na kolanach uświadomiłam sobie jak małe nadzieje żywię w stosunku do roku 2017. Na prawdę, co jeszcze może się stać? O ile nie wybuchnie wojna, albo nie przyleci do nas UFO (to mogłoby być fajne) to będzie to i tak rok lepszy dla naszej piłki zwanej ziemią niż 2016-ty. Podsumowując - jeżeli przeżyliśmy 2016 to przeżyjemy już wszystko - czuję się jak karaluch!
Ale nie taki zły ten rok był na jaki wygląda! Przynajmniej mnie potraktował z lekką łaskawością! Zacznijmy od stycznia - kiedy to miałam zaszczyt wziąć udział w najcudowniejszej studniówce mojego życia (ale przesada, byłam tylko na jednej, więc tak naprawdę nie wiem czy gdzieś nie było lepszej, każdy lubi to co ma), którą będę wspominała bardzo długo z uśmiechem na ustach. Przepraszam za kradzież korony - to tak na wstępie - i chciałam jeszcze napomknąć, że do dziś śmieję się z tego jak jedna z moich znajomych wyszła na środek parkietu i nie widząc naszego wychowawcy głośno wszystkim zebranym oświadczyła "ale dziś się najebałam" - śmieszy mnie w tym wszystkim najbardziej fakt, że muzyka akurat była ściszona. Dalej mam szeroki uśmiech na twarzy przypominając sobie jak spadła mi podwiązka z nogi i nie byłam w stanie wyplątać się z tej śmiercionośnej pułapki i jak w palarni przemycaliśmy alkohol na salę. Nasza studniówka była dokładnie taką jaką widzi się na filmach - ostatnim, niezręcznym spotkaniem najstarszych klas liceum na wspólnej imprezie, po której wstyd było spojrzeć w oczy nauczycielom widzącym co wyprawiamy.
Kolejnym sukcesem minionego roku było to, że przeszłam do etapu centralnego olimpiady wiedzy o mediach, na który nie pojechałam z czystego lenistwa, a prócz tego wiedziałam, że nie wiążę swojej przyszłości ze studiami w Polsce, więc udział w dalszych etapach był dla mnie po prostu... bezcelowy i zbyt kosztowny. Znowu brałam udział w olimpiadzie historycznej i znowu na etapie ustnym pokłóciłam się z wykładowcami (ps. jeśli ktoś z was czytających bierze udział w tym roku w olimpiadzie historycznej i przejdzie do etapu ustnego w Gdańsku - pamiętajcie, że wykładowcy, którzy zadają pytania na specjalizacji XIX wieku uwielbiają z listy lektur książkę o wozie Drzymały, nie jest ona długa i nudna, bardzo miło i łatwo się ją czyta a do tego jest w niej wiele ciekawych faktów, do tego ma stu procentową pewność, że wykładowcy jej dokładnie nie czytali, bo o to zawsze wywiązywała się kłótnia podczas moich odpowiedzi, więc moi drodzy XIX-wieczni, czytajcie Drzymałę, bo o niego zawsze się czep...ytają).
Byłam też na wywiadzie do uczelni UAL na oddziale LCC, po którym dostałam się na kierunek journalism, ale zrezygnowałam ze względu na wysokie ceny akademików i teraz jestem szczęśliwym studenciakiem na UCA, które w rankingach bije UAL na głowę (przepraszam, miałam moment przechwalania się). A dostanie się na LCC zagwarantowało mi zezwolenie ze strony mojej mamy na wykonanie sobie septum w wakacje - ile ja o ten kolczyk walczyłam! Do tego zrobiłyśmy sobie wspólnie pierwsze tatuaże na przedramieniach co zapoczątkowało moje uzależnienie od tej formy sztuki.
Zdałam maturę z bardzo dobrymi wynikami, choć na egzaminie ustnym z polskiego trafiłam na temat znienawidzony i przez całą moją edukację szkolną nietknięty ani razu - krajobraz wiejski w literaturze XIX wieku. Z bolącym sercem muszę przyznać, że przed końcem roku szkolnego obiecywałam mojej ulubionej pani od polskiego, że przeczytam przed maturą "Chłopów", czego oczywiście nie zrobiłam, bo siedziałam z nosem w historii i bardzo tego żałowałam po przeczytaniu wylosowanego tematu. A, zapomniałabym o tym, że przed maturą zdawałam też egzamin językowy IELTS Academic, a z wyniku także jestem bardzo dumna - ale ze zdjęcia na papierze już nie... Wyglądam jak przestępca.
Wakacje minęły mi w pierwszej prawdziwej, ale nielegalnej pracy (byłam bez umowy i ze śmieszną stawką, no ale cóż bywa i tak). Byłam kelnerką, która gdy słyszała po raz siódmy danego dnia piosenkę "Pastepomat" śpiewając w głowie "proszę dowiedz się czemu jest mi tutaj aż tak źle" bardzo utożsamiała się z bohaterem tekstu. Były momenty, w których byłam gotowa popełnić samobójstwo łyżeczką. Ludzie przychodzący do tego nadmorskiego przybytku wątpliwych rozkoszy jedzeniowych zachowywali się okropnie, a za odpysknięcie do gościa zabierano nam napiwki, więc musiałam nauczyć się z uśmiechem na twarzy słuchać jak to naleśniki były niedobre, herbata stanęła kołkiem w gardle, a stek był niedogotowany, więc pani nie zapłaci i sama mam wpier..jeść takie ch...niedobre gów...jedzenie, po czym talerz leciał w moją stronę (umiem po tym aportować niczym pies) a pani nie zapłaci i wychodzi oburzona. Może to jedzenie faktycznie było aż tak złe, a może to panie miały gorszy dzień. Nie wiem, ale czy mnie to obchodzi? Nie.Potem nastąpił długo wyczekiwany wyjazd na kolejną wojaż - studia w Anglii.Szybko się zaaklimatyzowałam, choć na początku miałam po dziurki w nosie chlejącego towarzystwa w akademiku. Teraz nie wyobrażam sobie kolejnego roku, kiedy to będziemy musieli wyprowadzić się z akademika na stancje studenckie i zostaniemy wszyscy rozdzieleni. Zakochałam się w studiach i atmosferze na uczelni i choć tęskno mi do kontraktów to... mam jeszcze czas, a kto wie, gdzie zaniosą mnie nogi po skończeniu studiów?
Rok 2016 był bezlitosny i bardzo dużo nam zabrał, bądź dał czego nie chcieliśmy, ale mimo wszystko... nie był najgorszym rokiem. Patrząc na wszystko czego dokonałam mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jestem z siebie dumna i choć musiałam podjąć wiele trudnych decyzji to nie żałuję. Mam nadzieję, że rok 2017 będzie jeszcze lepszym i pełnym dobrych wrażeń.Szczęśliwego Nowego Roku!
Etykiety:
2016,
artykuł,
gdańsk,
historia,
lifestyle,
matura,
new year,
nowy rok,
olimpiada historyczna,
studia w anglii,
studia w uk,
studniówka,
wywiad
poniedziałek, 18 lipca 2016
Dear readers...
I haven't written anything for such a long time that I'm
worried that I can't do it anymore. At least not as good as I used to
(that self confidence!). But I'm back. Wiser, stronger and with less
amount of free time than before - I thought that it won't ever be
possible and now, here I am. Complaining about how many things I have to
do in such small period of time. Mabye not even about the things that
have to be done but about the things that I know that I can't do because
of the lack of time.
In the meantime (a lot of times in this post) between sitting and writing God knows what and the previous text called "Understatements" I got myself into the most unfair workplace on the whole basketball so called planet earth. Don't worry mates - about this one I will write next - it will take me more that over 400 words to describe how happy I am being fired. No - that was me who left this amazing job but having said that they kicked me out made it more dramatic. I've been also working on my portfolio and as a photographer which I purely love! However I don't have that much time to enjoy taking pictures to the fullest and I'm also lacking the memory in my phone so taking selfies is not easy also. But apart from being driven mad by the first job and falling more and more in love with the second and third one I was going crazy about my future studies. You know all the Brexit matter made me cry for few nights and then... I did my research and I kept calm. It is quite obvious that things may change for future students from the EU but I know that I can handle it. I did my best in Asia, so I won't succeed in UK? No way. (Mom please stop calling me for thetea I heard you at first try, I love you but I'm writing, just give me five minutes.) So I've been stressing my ass out, loosing weight, gaining weight, quitted my amazing job, found new one.
A lot things happened in such short amount of time but although I've spent so many hours doing things I didn't do anything that I've previously planned. Books are still not finnished (either not written or not read), my gym ticket still hasn't been used even once and from all the movies I wanted to watch I managed to see only one. But now I promise that I'm going to manage to do everything as I planned. Starting from now on, but first let me take a nap...
In the meantime (a lot of times in this post) between sitting and writing God knows what and the previous text called "Understatements" I got myself into the most unfair workplace on the whole basketball so called planet earth. Don't worry mates - about this one I will write next - it will take me more that over 400 words to describe how happy I am being fired. No - that was me who left this amazing job but having said that they kicked me out made it more dramatic. I've been also working on my portfolio and as a photographer which I purely love! However I don't have that much time to enjoy taking pictures to the fullest and I'm also lacking the memory in my phone so taking selfies is not easy also. But apart from being driven mad by the first job and falling more and more in love with the second and third one I was going crazy about my future studies. You know all the Brexit matter made me cry for few nights and then... I did my research and I kept calm. It is quite obvious that things may change for future students from the EU but I know that I can handle it. I did my best in Asia, so I won't succeed in UK? No way. (Mom please stop calling me for thetea I heard you at first try, I love you but I'm writing, just give me five minutes.) So I've been stressing my ass out, loosing weight, gaining weight, quitted my amazing job, found new one.
A lot things happened in such short amount of time but although I've spent so many hours doing things I didn't do anything that I've previously planned. Books are still not finnished (either not written or not read), my gym ticket still hasn't been used even once and from all the movies I wanted to watch I managed to see only one. But now I promise that I'm going to manage to do everything as I planned. Starting from now on, but first let me take a nap...
piątek, 22 stycznia 2016
wtorek, 5 stycznia 2016
2015
I have never thought that I would achieve so much in 2015. This year was... crazy. I lived, traveled, loved, learned, danced, laughed, cried, won, lost, made my dreams come true. When I was standing and looking at the beautiful fireworks saying goodbye to 2015 and welcoming the 2016 I guess that I was the saddest one in my whole city, mybe even in the country. That year was so good to me that I didn't want to let it go. Where everything started? On my coach. With a cup of coffee in my hand and remote controler in the other one.
In January I participated in polish national history conquest. I didn't get the main prize and as always I was crying after the speaking part. Those people there drive me crazy and I can do nothing about it, but I'm glad to have that opportunity to sit the exam again this year. For the last time.
At 17 of January I left Poland for 79 days. I left my school, family, friends to start a journey that before I had only dreamed about. I flew to Bangkok. It were the craziest almost three months of my life. I met people that I am proud to call my second family. Friendships that I made there have lasted till now and I hope that will last much longer. I had an amazing time with my brazilian roommate, who showed me how big difference you can make when you truly believe in something, that everyone is able to make the dreams come true and that if you really want something you will find a way to finally get it. My roommate from Lithuania showed me that it is not a good idea to trust everyone. I met the most amazing red-head girl from Russia that I'm so glad to be able to call my best friend.
We are keeping in touch and I can tell her everything. Another girl from Russia showed me how difficult it is for people to believe in themselves. She taught me a little bit modesty and I made her believe that she is one of her kind, beautiful, smart and extraordinary. I ate a scorpio, swimmed around an small thai island, partied in mixx club, danced around khao san with my friends. I saw the tallest Buddha in whole Bangkok, somehow managed to cross the river on handmade boat, I was lying next to the lying gold Buddha, ate pattayah, mango salad, the greatest pancakes in my whole life (bananas, nutella and egg - yumm!).
I became a vegetarian, took a walk with my friends around the Nana street, got lost on the BTS station at night, gained weight - a lot, because of the Thai cuisine which is amazing!
And for the first days in Poland I coudn't handle the fact that I am not able to get on the roof top and eat sandwiches from 7/11 with my polish best friend (a guy that I met in Bangkok). I was living my life at the fullest as I could. I fell in love with the people and the city and you have no idea how sad I was to come back home. I flew back to Poland to finish my second year of high school. Four days before my 18 birthday. I didn't want to celebrate them, because I thought that it was not the place that I wanted to be right then. My friends from Thailand sent me a lot of videos from "my" birthday party. Without me.After few weeks I got over it. I was going to school, studying, reading, again living my ordinary life, writing - a lot. That was the time when I won the main prize in the national polish conquest for young writers with my "Sappling" piece. This is how I became the best of young polish essayist. I took part also in conquest in which you had to wirte a fairytale about Gdynia - my hometown. Which I also won. Writing about this right now seems so unreal to me. After all of studying and winning I left Poland again. For 92 days in June to begin my next journey. I flew to Vietnam where I spent 2 months in Hanoi and one month in Saigon.
Swimming in a canoe around the Ha Long Bay, making new friends,
dancing in the sky bar (at floor number 62!!!), spending millions
(literally, but millions of dongs) at the night market, having fun at
garden party in the Eden club, playing beer pong near the West Lake,
drinking a peach tea (with dry fruits inside), spending hours in the
local zoo and eating a lot of street food - that is how my stay looked
like. And again I made friendships that have lasted till now. I met my
best friend that I have knew from Bangkok - a crazy french guy. I lived
with 16 years old Ukrainian girl, who didn't really get it that I
wouldn't be amazed if she would jump on my bed, drunk, with a bottle of
wine in her hand, screaming and trying to open it.
But at least at day
time she tried to be normal and I can honestly say that I liked this
young crazy girl. I met a polish girl, with whom I was living
afterwards, who became my bestfriend. At first I thought of her as a
mean, blonde thing that I just had to tolerate and then we started
talking. (If you are reading this - you know I love you even when you
are mean asf).
I coudn't imagine a week without going out with our
vietnamese friend for a glass of wine near West Lake, playing stupid
cards games and singing songs that I can't even remember now. I got used
to princesses (two guys, my frenchie crazy friend and the polish "i
know everything" type of boy) who seemed to be worst than most of girls
taking care of their perfect skin, tooth and being quite impressed
(especially the polish one) that when someone says "I'm broke" it
doesn't mean that he or she is injured - it just means that the person
doen't have money. I'm wondering if they finally got it. I miss even the
girls with who at my last week we didn't speak much and we quarreled - a
lot. Right now I don't even know why, but I know who began all of this -
native 1,5m guy - thanks a lot for being the reason of this mess.
I was
dancing around the European part of the Saigon city, singing in the
caraoke bars, reading books, buying things that I have already lost and
drinking vietnamese coffee that I truly miss. And then I had to leave.
Again. This time I wasn't crying that much. I was sad but I wanted to
get back to my normal life. To school, books, my desk, dog, guinea pig,
mom.
In October I came back to school, started learning, taking part in conquest and doing my best to finish the last grade of high school with straight A. I wrote an educational piece for the history national contest, made it to next part which takes place at 9th of January 2016, I somehow made it to national part of the Media knowlege conquest and I still have no idea how I made it. I had time to write, read, live. I found myself and I finally am able to say that I know who I am and what I want to do in life. I live in a hurry, being a perfectinist isn't as good as one may think but I got used to it. In a run for perfection I am being myself, I am happy. Things that I have achieved showed me that I can do everything I want to. I am able to move montains and I can finally admit that I am the right person in the right place, I am happy and the most important I enjoy living my life.That's why I didn't want to let go 2015. I wanted to live my 2015 life full of travels, success, happiness. I'm scared of 2016 because everything ends in this year. In few months I'm going to finish high school, I will sit the matura exam, get my driving licence, I will change my life, start new chapter. I am excited for the new beggining but also sad that to start fresh something has to end.
2016 - be prepared - I'm comming to rock you.
niedziela, 27 września 2015
Wietnam - wrażenia z pierwszych dni
Nie szykowałam się na nic, nie leciałam z błędnymi wyobrażeniami Hanoi, wcześniej nie przeglądałam nawet zdjęć na stronach turystycznych. Chciałam dać się zaskoczyć, być całkowicie nieprzygotowaną na to, co mnie zastanie na miejscu. Było warto. Hanoi jest przepięknym miejscem pełnym cudownych, miłych ludzi. Jedyną rzeczą, która czasem bywa nieznośna jest bardzo wysoka temperatura. Na szczęście około godziny 16 zaczyna delikatnie spadać, więc wieczorem zaczynam żyć pełną parą - wychodzę z apartamentu na siłownię, idę do parku, a po 20 do supermarketu po owoce na drugi dzień.
Życie
toczy się tu wolniej, nikt nigdzie się nie śpieszy (a mimo to na ulicy
jest ciągły ruch, przez co czasem wydaje się być niemożliwością
przejście z jednej strony jezdni na drugą), wieczorami, mimo egipskich
ciemności, ludzie siedzą na ulicy przy kolacji, jedzą owoce, palą
papierosy i grają w karty.
Po tych kilku dniach w Wietnamie jestem wypoczęta, czuję się jak na
wakacjach w centrum odnowy, mam dużo czasu, aby zadbać o samą siebie, co
niezmiernie mnie cieszy. Nie muszę się śpieszyć z kolejną serią
kręcenia hula hopa, czy rezygnować z godzinnego skakania przez skakankę,
bo muszę zrobić coś innego.
Chociaż ludzie nie mówią tu zbytnio po angielsku to
zawsze starają się pomóc, po godzinnym zwiedzaniu okolicy z moją
roommateką miałyśmy dosyć duży problem ze znalezieniem się (do dziś nie
wiem, gdzie zawędrowałyśmy), dzięki uprzejmości osób napotkanych na
ulicy szybko znalazłyśmy drogę powrotną do hotelu. Po drodze wpadłyśmy
na trzy śliczne parki, jeden jest tak blisko apartamentu, że co rano
wychodzimy tam na dłuższy spacer i trochę fitnessu na świeżym powietrzu.
Po
pięciu dniach spędzonych w tym wakacyjnym raju mogę powiedzieć,że nie
ma takiego drugiego miejsca na ziemi (może jeszcze tam nie trafiłam?)
gdzie człowiek może tak odpocząć, wszystko dookoła zwalnia, nigdzie nikt
nie biegnie i można długimi godzinami podziwiać uroki Hanoi.
Po
pierwszym zwiedzaniu okolicy zaplanowałyśmy już odwiedzenie zoo
(najpierw musimy znaleźć gdzie ono dokładnie jest), cyrku (podobno
znajduje się blisko naszego hotelu), kilku muzeów oraz - co
najważniejsze - basenu, którego przy tych temperaturach czasem bardzo
nam brakuje. Już nie mogę się doczekać dalszego zwiedzania Wietnamu i
poznawania kultury tego przecudownego miejsca.
sobota, 3 stycznia 2015
Subskrybuj:
Posty (Atom)





















