wtorek, 15 sierpnia 2017

Someone help - how to deal with a writer's block

Znalezione obrazy dla zapytania writers block
There are some days when you look at a blank page of paper and you have no idea what to write. Your head is empty and your insides scream for help, but awfully quiet though, because there's noone who can hear their cry for help so you gotta deal with that on your own hun. Trust me, been there, done that. And almost ended with a depression because of starring at the laptop screen for way too long time. Everythiing would be way better if that didn't happen right before my deadline... Sometimes it strucks you when you have no other choice but write, in my case I just take an hour break when my head is spinning and letters just don't want to form any well structured sentence. What do I do with myself when I should write but I can't seem to find any inspiration to finish even writing an instruction?

1. Go for a walk
Walk it off hun, just walk it off. Put your headphones on, turn off from the world and just observe it as if it was a movie, go to a park, forest, coffee shop. Take an hour to look at others, you may take your notebook/sketchbook with you so that if something comes up to your mind you can write it down. Look at others and describe them, think about what they might do for a living, what's their relationship status, maybe they are seriously ill or there's something great ahead?

2. Read something
There's no better cure for a writer's block than reading something written by others. Think about their style, usage of vocabulary, analize thhe plot, character developement and you'll get inspired in no time!

3. Watch a movie
Again - analize the plot, think about character developement, take a not of what works and what doesn't in the movie. What you would o differently if you were the screenwriter. Or just turn yourself off, let yourself just watch it and 1not think abouut anything else.

4. Draw
It doesn't even matter if you can or cannot draw. Just sit down, take your pencils and draw what's going on in your head. Not ony it's a purifying experience, but also your own art may inspire your writing. Art is born from art so what are you waiting for? Sketch something!

5. Take a power-nap
Sleep is the right cure for everything, isn't it? If I'm wrong then my entire life is a lie.

6. Eat something
Not just anything but something that you really crave. Your happy neutrons will go crazy and maybe that will be the beggining of creating something extraordinary?

But the most important tip is - don't give up. There are ups and downs but if you keep on writing, keep on going you'll get there. Sometimes it takes a bit longer, but it's not about time (if you're not facing a scary deadline looming in front oof your eyes, which obviously doesn't help at all) it's about quality of the work. Writing is a form of art therefore it takes time to create stuff. No great thing was made in the span of a few minutes.

poniedziałek, 14 sierpnia 2017

Music favourites - holiday edition

I can't imagine how my evening walk to work would look like without headphones on with some of my favourites keeping me company for the 15 minutes of slowly going to work each and every day (without Mondays because day offffffinally, don't get me wrong I love my job). And as for a music freak I slowly evolved to during past few years I've started digging and looking for more bands and tunes I'd like to have in my walking routines. Here are some of them, which are worth checking out!




Billie Elish
This young American singer is my go to when it comes to pop tunes, she's a young artist (born in 2001) but her voice is like a mature instrument with which she's ready to take the world of music by storm.  Recently I fell in love with a few of her singles - "Ocean eyes", "Bellyache", "sHE'S brOKen". I've stumbled upon her songs by chance, but many of you may know them from the "13 reasons why" original Netflix series.






The Neighbourhood
This is one of my all time favourites, but as with bands you can explore more and more. One of my favourite songs by this America n rock band is  "wires" - usually listened by me on repeat while doing my makeup in the morning. Neverthless the band is worth checking out.





Melanie Martinez
This American singer and songwriter is known well from the music show "The voice" where, I believe, she performmed "Toxic", I'm sorry if it wasn't that song, but I'm not up to date with TV shows...ooops. She has a noticable style when it comes to both the fashion sense and the songs. The first single by her I've listened to is "Dead to me", which made a repeat listener to this vocalist, maybe because especially with this song you can connect on a deeply personal level. She sings about things we think about but noone of us say out loud.





CRUISR
Again, this band is from America, it's a pop/rock/indie type of thing. I've never had more energy doing my makeup or running errands wthan I do when listening to one of their songs "All over". This one has a lot of power!! Plus the animation  is the bomb.





HONNE & Izzy Bizu
Izzy is a London based artist and her duet with HONNE the Brithiis electronic duo is amazing! In addition the music video is also great as it was filmed in Tokyo. Talking about HONNE - the band is worth checking out, there is something about their singles which makes you want to listen them over and over again. The thing that I especially like about them is that most of their songs tell a story, that's not only a song but a tale with a music background.

czwartek, 10 sierpnia 2017

Mornings with mood swings

Everything is pissing me off. Literally everything. The cup that I left on my desk the other day is weirdly annoying and the ceiling isn't as white as it should be. There's nothing wrong but at the same time everything is just not right. I don't know what is going on with my head but some morings are just tough. One day you wake up feeling just fine when the next day although nothing especially worrying happened you don't want to look at anyone, talk to anyone or sit in the same room with anyone but you also hate the thought of being left on your own. You don't eat because making food requires effort and you can't be bothered, making yourself a cup of coffee is the peak of the fucks you can give that day. Everything is wrong being so perfectly fine and normal. Those are just mood swings screaming to your ear that your room is messy, coffee went cold too quickly and everyone around you is just annyoing. But there's nothing wrong with you. That's just a bad day and soo it will be all over, but it will also come back soon.

And that's a preview of anoother series I want to include in my blog apart from poetry posts. Mornings with mood swings are not as deeply personal as they may seem but mostly that will be a short narrative about how you feel when you wake up annoyed for no reason. Hopefully you'll enjoy my little rants from now and then.

wtorek, 8 sierpnia 2017

Another poetry post

I've got so many poems left to lay on my desk that once again I decided to publish some of them and maybe I'll make a series out of that since I've got so many short stories and articles on this blog poetry may as well become a part of the blog. It's already a huge part of my life but most of them are deeply personal that's why I haven't decided to post much of my poems. Obviously, I'll leave the personal ones for myself but the Word-Series will include mostly poems which mean quite a bit to me soooo enjoy!

Burning
Like an ice-cube
melting when exposed to a sunshine
slowly changing shape
turning into water.
That’s how kissing you feels like.
It’s like
taking a first deep breath
after almost drowning,
counting stars
during a clear, dark night,
or seeing a rainbow
after days of a heavy storm.
And touching you
feels like drinking wine
new kind, every day,
getting to know what you like
because you’ve tried so many types
but some things are still unfamiliar to you.
Seeing you is like
watching a butterfly sit on a flower
looking at its’ colourful wings.
Talking with you is just like
listening to my favourite song
on repeat
because I adore the melody
because I’m in love with your voice.
But being with you
is like volunteering to go to a war,
being torn apart
left in pieces with no help by your side.
It feels like being burnt alive,
run over and shot
all at the same time.
Somehow,
despite all of that
I keep coming back
because I feel good
when I burn
because I feel something
when I drown
because you are the one
to shoot me
although it’s painful
you make me feel something again.
So I keep coming back

to you.


Final destination
Suddenly sitting on this white, fluffy kinda pillow
I’ve realised that I don’t want to reach
My final destination, because it’s not home.
Don’t get me wrong.
I love coming back to this green land of
thank you and pardon, but
every time when I think of my final destination
I just can’t find this place in any part of my heart.
Every time I just can’t say that I’m coming back
if I arrive there, because
coming back to me is when
I arrive at a place where you are right next to me.
So far the only thing I’ve been doing
for the past few years
is just flying away
when in fact I’m so tired
of flying
and I don’t even like planes. 

wtorek, 18 lipca 2017

Czternastoletni debiut

Pisanie towarzyszyło każdej chwili mojego życia. Niedawno wpadłam na sowjego dawnego bloga, który był moim pierwszym poważnym debiutem pisarskim. Opublikowałam na nim szesnaście rozdziałów napisanych od maja do sierpnia 2011 roku. Historia opowiada o losach dziewczyny, której sielankowe życie zostało przerwane przez okropny wypadek w wakacje. Nieskromnie przyznam, że jestem dumna z mojej czternastoletniej wyobraźni. A oto pierwszy rozdział - pierwszy tekst, który uświadomił mi, że pisanie to jest to czym chcę się zajmować w przyszłości. Nie wiem tylko, dlaczego akurat chciałam wysłać główną bohaterkę do Albanii...
Enjoy :)

Jeśli chcesz poznać dalsze losy Suzann - http://niiesmiertelna.blog.onet.pl/

Mam na imię Susann, dla przyjaciół Suzy. Mam brata, Aleksa, siostrę,Cindy, oraz mamę, Trinny. Ojciec umarł trzy lata temu, miałam wtedy trzynaście lat. Pozbierałam się po jego stracie, gdyż miałam bliskich, którzy mnie wspierali, bardzo. Jednak nie myślałam , że w przeciągu kilku dniu mój bajkowy świat się zawali… Ale zacznijmy od początku…
    Dryń dryń! Dryń dryń! Ze snu wyrwał mnie nagły dźwięk budzika. 7.00. Jak ja nienawidzę chodzić do szkoły na tak wczesną godzinę! No cóż. Trzeba przetrzeć oczy i zebrać swoje cztery litery. Szybko się uczesałam, umalowałam, ubrałam i umyłam zęby. Przed wyjściem z łazienki jeszcze rzuciłam okiem na mój ogólny wygląd i zaczęłam iść do jadalni, aż nagle jakiś mały biegający nieuczesany potworek przeciął mi drogę.
- Nie złapiesz mnie! Masz za małe rączki! Terefere!- krzyczała Cindy biegając wokół mnie i uciekając przed Aleksem.
- Aleks, czemu jesteś mokry?!-krzyknęłam, żeby mnie usłyszał.
-Ten potwór, ta mała jędza mnie oblała ! – odkrzyknął po czym ruszył w pogoń za Cindy, która ze szczęścia aż piszczała.
- Hej! Koniec! Śniadanie! Cindy,Aleks , ubierzcie się! – powiedziała moja mama przechodząc z kuchni do jadalni.
- Dobrze mamo- wydali z siebie ciche burknięcie i pomaszerowali do pokoju, ja dzieliłam pokój z Cindy,ośmioletnim chochlikiem pełnym radości, a Aleks jako już prawie dorosły,trzynastoletni mężczyzna miał pokój sam.
- Pomóc ci mamo? – zapytałam i ruszyłam w stronę kuchni.
- Tak, weź jeszcze płatki malutkiej.- powiedziała. Wykonałam polecenie i usiadałam na swoim miejscu wyciągając telefon.
- Znów Mike ?
- Nie. Mamo.. Julie mi wysłała eska, że nie mamy dziś ostatniej lekcji. A no i Aleks dziś ma zamiast biologii matmę.
- Dzidzia słyszałeś ? Masz dziś zamiast biologii matematykę!- mama posłała mi zbójecki uśmieszek.
- Mamo ! Ile Ray mam ci to powtarzać? Nie mów do mnie dzidzia.- w tym momencie wybuchłam śmiechem, nie mogłam się powstrzymać. – Nie śmiej się Suzy! Jestem prawie dorosły! Robicie mi siarę! I jak ja mam tu kolegów zapraszać? – wydał z siebie pomruki niezadowolenia. Cały czerwony wyszedł ze swojego pokoju z plecakiem niechlujnie zarzuconym na plecy.
- Cindy, jeszcze tylko ty!
- Idę! – chochlik wbiegł do jadalni i zajął swoje miejsce.
- Okej, więc smacznego. –powiedziała mama i zaczęła jeść kanapkę z pomidorem i ogórkiem. Po śniadaniu poszłam po rzeczy i mama rozwiozła nas po szkołach, a Cindy zawiozła do przedszkola.
***
- Heja Suzy ! – przywitała mnie moja przyjaciółka Julie. Była śliczna i miła. Po prostu chodzące złoto. Miała długie blond loczki i niebieskie oczy.
- Hejka Julia ! – uściskałam ją mocno i ruszyłyśmy pod salę.
- Patrz ! No popatrz – Julia zwróciła moją głowę w stronę niesamowicie przystojnego chłopaka.
- James. – mruknęłam,potrząsnęłam głową – Jula, przecież wiesz, że ja już mam chłopaka. Mikiego.Jest serio słodki. – zaczęła mnie przedrzeźniać.
- Taa wiem, no ale nie mów mi, że nie zerwałabyś z nim dla James’a… – nic nie odpowiedziałam, więc ona wydała cichy okrzyk zwycięstwa.
- Siema wszystkim – powiedziały wspólnie Annie, Venus, Bella , Jack i Dallas.
- Hej – odpowiedziałam z uśmiechem, bardzo ich lubiłam, była to moja paczka, zawsze jeździliśmy razem na kolonie i obozy i… wszędzie.
- Widziałyście tego nowego…James’a…- mruknęła Venus i przygryzła wargę – Jakie on jest śliczny –zapiszczała i wykonała gest mdlenia ręką. Już chciałam im powiedzieć, żeby mi o nim nie gadały , bo ja mam Mike’a jak zadzwonił dzwonek. W tym samym czasie ktoś złapał mnie w talii o obrócił w swoją stronę. To był mój chłopak.
- Hej Mike – powiedziałam i czule go pocałowałam słysząc za swoimi plecami komentarz Venus
– Obrzydliwe…
- Dlatego nie masz chłopaka – stwierdził Mike i się zaśmiał – Hej Suzy.- powiedział i jeszcze raz mnie pocałował.
- Koniec migdalenia się wchodzimy do klasy.- donośnym głosem powiedziała pani od historii. Wydałam z siebie coś na kształt chichotu i udałam się do klasy wraz z resztą klasy.
***
- Nie ! Ja wcale nie mówię, że nie lubię historii ! – wychodząc z klasy krzyknęła Bella – Ja tylko nie umiem zrozumieć tych wszystkich dat i w ogóle, po co nam to ?
Po lekcjach zawsze narzekała co było dziwne bo była piątkową uczennicą z idealną frekwencją .
- Czemu się tak dziwnie na mnie gapicie? – zapytała. Wszyscy wybuchliśmy śmiechem.
- Narzekasz. –wydukała Annie, w odpowiedzi Bells tylko się skrzywiła i odgarnęła włosy ręką. I tak spędziliśmy całą przerwę śmiejąc się z tego, że nasza mądrala narzeka.
- I tak cię uwielbiamy kochanieńka.- powiedział Jack i dał jej kuksańca w ramię.
***
- Ej, ej. – Mike zatrzymał mnie przy drzwiach wyjściowych.
- Mhm? – mruknęłam,niezadowolona.
- Nie pożegnałaś się ze mną. –powiedział i dał mi buziaka w czoło. Uśmiechnęłam się pomachałam mu ręką na pożegnanie i pobiegłam do samochodu, gdzie czekała już na mnie mama z Cindy i Aleksem, który znów grał na GAMEBOY’u. Będę musiała mu go kiedyś zabrać…
- Cześć kochanie, co w szkole? –przywitała mnie mama.
- Nuda, pani od polaka znów zadała mi mega trudną pracę domową. Ughh. Jak ja jej nie lubię !
- Ale jaką pracę?
- Mam opisać w formie opowiadania dzień, tak jakbym była kwiatkiem.
- Ojej. Fakt nie za fajna…
- Nie za fajna, jest choler…. –Aleks zauważył jak mama mrozi go wzrokiem – no, no, nie za fajna – szybko się poprawił. Zachichotałam, a on mi odpowiedział lekkim kuksańcem w ramię. Gdy dojechaliśmy do naszego bloku i weszliśmy w końcu do mieszkania zrzuciłam ciężką torbę.
-Uf… – sapnęłam.
- Dzieciaczki moje… Chodźcie do salonu ! – zawołała nas mama. Gdy wszyscy zajęliśmy miejsca zaczęła mówić.
- Ostatnio jesteście grzeczni i dobrze się uczycie…. Więc… Zaplanowałam wycieczkę! – Wokół mnie rozbrzmiały okrzyki radości.
-Ciochoo! Szszszszsz! Mamuś !Dokąd ta wycieczka?
- Polecimy do Albanii !
- Ale fajnie ! – zawołaliśmy chórem.
- Poczekajcie ! To wcale nie jest koniec ! Pojedziemy tam z rodziną Mike’a.
- Ojej, mamuś , dzięki, dzięki,dzięki – zaczęłam jej dziękować i tulić mocno.
- Nie ma za co kochanie. –powiedziała po czym dała mi buziaka w czółko.
- To ja się idę pakować. –oznajmiła Cindy i ruszyła do naszego pokoju.
- A właśnie. Zacznijcie się już lepiej pakować. Bo lecimy za dwa dni, więc nie mamy zbytnio czasu na odwlekanie pakowania rzeczy. – uśmiechnęła się mama.
- Okej ! No to jazda ! Idę spakować sobie gry na GAMEBOY’a. – powiedział Aleks – A no i… – zaczął wyglądając zza ściany – dzięki mamo, jesteś najlepsza.
- Nie ma za co, już mówiłam kochanie, zasłużyliście na taką przyjemność w ciągu roku szkolnego.
- To ja też idę się pakować.-dałam jeszcze buziaka mamie w policzek i pobiegłam do pokoju. Muszę to napisać Mike’owi, pomyślałam.
Hejka Mike. Kochanie czy wiesz, że jedziemy za dwa dni razem do Albanii?
Nie musiałam długo czekać na odpowiedź.
Tak. Bardzo się cieszę. Zaczęłaś się już pakować?
Teraz zaczynam. Kończę już. Cmok.
Okej. Słodkich snów.
Położyłam się na łóżku.Przycisnęłam telefon do serca. To będą najlepsze wakacje w roku szkolnym wżyciu. Westchnęłam i zaczęłam się zabierać do pakowania szortów, bluzek, topów i bielizny. Chyba będę musiała wziąć jeszcze jedną walizkę… Hmm… To wcale nie jest taki zły pomysł…. Tylko nie wiem ile można mieć kilogramów. Dobra, zapakuję się w jedną… Muszę się zapakować w jedną…. Jeżeli wyjmę te szorty, a dopakuję te…Albo pozamieniam bluzki… Okej… Moje rozmyślania nad pakowaniem się przerwała Cindy piszcząc.
- Co jest ? – zapytałam się.
- Pajączek .– wydukała.
- Gdzie ?
- Na parapecie. – powoli zbliżyłam się do parapetu. – Aleks ! Nosz gówniarzu jeden ! Pilnuj swoich zwierzątek !
- CO się znów stało? – wkroczyła mama.
- On nie pilnuje swoich dziwnych zwierząt ! – wypaliłam na co Cindy odpowiedziała głośnym piskiem.
- Chodź Kimmie , na pewno byś nie polubiła tych bab. – nie mogłam patrzeć jak Aleksiak bierze pająka w rękę tuli i całuje w…. no chyba w łepek…. Albo odwłok.
- O, nie, mój drogi panie. – w drzwiach zatrzymała go mama – to mi się dzieje tu ostatni raz! Już zabieraj Kimmie i włóż ją do terrarium, ale, kochanieńki, zamknij ją szczelnie, bardzo cię proszę. – Aleks mruknął i pobiegł do pokoju.
- A wy na drugi raz nie zabijajcie się prawie tylko wołajcie mnie i ja wszystko załatwię.
- On powinien mieć normalne zwierzątko, takie jak pies, kot, szynszyla, albo chomik. – stwierdziłam na co mama odpowiedziała mi uśmiechem i poszła do swojej sypialni.
- Su, pomóż mi się spakować,proszę… – Cindy uwiesiła mi się na ręku.
- Okej, ale mnie puść. –poczochrałam jej włosy na co odpowiedziała mi podąsaną minką.
- Wiesz, że nie lubię jak mi tak robisz.
- Wiem, dobra, pokaż mi co chcesz wziąć i razem zadecydujemy co jest potrzebne, a co nie. Cindy ruszyła w stronę swojej szafy i wyrzuciła, oczywiście prawie połowę ubrań. Musiałam jej dobrze wytłumaczyć dlaczego nie może wziąć aż tylu par spodni i bluzek. Oczywiście w jej ekwipunku były także najmniej potrzebne kurtki zimowe i grube spodnie. Gdy je wyrzuciłam zaczął się krzyk, no bo jak będzie zimno albo co. Znów zaczęło się tłumaczenie , że nie może wziąć spodni narciarskich, bo w Albanii jest ciepło i jej się nie przydadzą, że lepiej wziąć kostiumy kąpielowe i szorty. W końcu do niej dotarło i zapakowała się jak należy. Gdy Cindy wybiegła z pokoju do Aleksa, na pewno zrobi coś, nie jestem pewna co, że nie długo Aleks zacznie krzyczeć a Cindy piszczeć ze szczęścia, że doprowadziła go do szału, ale jak na razie mam zamiar rozkoszować się chwilą ciszy. Położyłam się na łózku i zaczęłam gapić się na sufit. Nagle dostałam sms’a.
Siema, gratuluję wyjazdu. Jak ci zazdroszczę, nawet nie wiesz jak bardzo. I to jeszcze z chłopakiem, zapowiada się pikantnie…
Sms od Venus. Uśmiechnęłam się jak go przeczytałam.
Przecież już tam byłaś, po co Ci jeszcze raz?
Głupia, każdy powód do opuszczenia kilku lekcji, kilku dni nawet ze szkoły…
Dobra, dobra nie marudź.
Nie będę Ci przeszkadzać, pakuj się.
Zaczęłam się szczerzyć do telefonu. Ale… Zaraz! Skąd ona wie, że jadę do Albanii? MIKE ! Zabiję go,przecież wie, że nie lubię się chwalić. I taki z niego przyjaciel? Policzę się z nim jutro.

środa, 5 lipca 2017

Me, myself & the body dysmporphia

Znalezione obrazy dla zapytania body dysmorphic disorderAccording to the NHS website "Body dysmorphic disorder (BDD) is an anxiety disorder that causes a person to have a distorted view of how they look and to spend a lot of time worrying about their appearance." It makes you see yourself in a way that you don't look like at all. Most of the people think that someone with BDD perceives themselves as bigger, chubbier than he or she really is but that's only the small part of the whole disorder. It is the most common case though. Person dealing (I passionately hate using the word "suffering" when it comes to disorders because anyone who does have even one disorder doesn't "suffer from it" as it's a big part of their personality and they create the person and gradually become a big part of their life so we are not suffering from it but rather dealing with that) with the BDD may think that their nose is enormous or that their neck is weirdly too long or too short compared to their bodies. It takes different shapes and sizes, it may fade with time or grow stronger. 


I developed body dysmorphia long time before I started modeling. Growing up I had this obsession about my weight and the look of my body. All I ever wanted was to be skinnier than other girls. The problem was quickly recognized by my mom and thanks to that I didn't end up having to deal with anorexia as well as BDD. My mom taught me that no matter what I see in the mirror the most important things is to love myself, my body and be good to it. If I take care of my mind and my body soon I will come to like the way I look like because it will be the effect of my work and most of the population tend to like what they created. Easy as that. 
It got better and by the time I was 16 I finally achieved my body-goals by eating healthy, giving up on junk food and snacks, working out and stuff like that. I wasn't on a diet I just decided to finally become a better person for my own sake and take care of my health and at the same time improve. 
Unfortunately, every good point in life has its end and my old friend BDD came back when I was 18. It was a different case this time. I grew up being surrounded by taller and skinnier girls than me. At least I saw them this way. To start off by that time I was pretty tall - 174cm, and pretty skinny - (measurements come in the bust/waist/hips sequence) 88/60/89. So basically I was a tall, petite girl, but having friends who were so fucking skinny just made me feel fat. I'm not saying that it's because of other people. Looking just like others still made me feel anxious because although the measuring tape said that I'm just as skinny as all of them I was still feeling fat if not obese. Mirror became my enemy, looking at myself was the least favorite thing to do as all I saw was my fat ass, huge hips, and floppy stomach. Looking back at that times it still makes me uncomfortable. So after a while of hating myself for the way, I looked like I decided to change it in one of the most stupid ways you can imagine. I decided to go on an Alice diet. Yes - all I did was drinking tea, usually black with no sugar or sweetener, to make my stomach think that it shouldn't be hungry I ate 5-10 cashew nuts per day. I lost weight quickly but then I was also sleeping for the most of the day and the fact that I got skinny didn't really make me happy. I was slowly fading away, turning into a mist, I was always tired and I didn't feel much apart from that. Thankfully it didn't take me long to realize that I fucked up and what I had been doing was super stupid because all it had done was a lot of harm to my own body. Once again my mom helped me during the period of fighting the BDD. 
Body dysmorphia comes in different shapes and sizes but it messes with your mind showing you images of yourself which are not real. You have to realize first that sometimes the things you see in the mirror are not your reflection but the reflection of your insecurities and then you'll be ready to fight with the BDD and win. 

wtorek, 4 lipca 2017

Quitting the job that you hate

Znalezione obrazy dla zapytania funny stupid boss I'm my own, personal hero. At least I think about myself this way because I finally found the courage to quit the job that I hated. Maybe it's fair to say that I didn't actually hate the job as the place and customers - I loved being a barista, but my boss... The guy was driving me mad. 
Znalezione obrazy dla zapytania funny stupid bossThe thing is that sometimes you should sacrifice something that you love to maintain the right state of mind and just put your mental well-being first. Finding a job when you're a student might be hard 3- man, let me tell you that it even may be described as a fucking hell. That's why it's sometimes hard to quit, even if you passionately hate the job, the boss, and the customers. In my case, it wasn't that bad. To be honest just as I said - being a barista was great, I enjoyed serving coffees to customers who used to come in every day when I was at work. In my opinion, I can easily say that I made lots of friends among customers which is great. 
Podobny obraz
Podobny obrazBut then we've got my boss. The guy seemed to alright at the first glance, but trust me, he's not. The first thing to start with - I find it inappropriate when the forty-something guy asks his employee "who's naughty" or calls the employee "mean monkey". Sorry, but I'm not into that kind of jokes or whatever the fuck it was. Also, I don't like when someone leaves me on my own to make coffees, smoothies, milkshakes, toasties, waffles and so on on the Friday evening when every single table is taken and it's just impossible for me to take care of every single order on my own. And if I refuse to make something or keep a customer waiting for too long in my boss's opinion he'd go crazy on me. If you want me to work better I need help when 20 out of 20 tables are taken and people are waiting for their food and drinks. 
Znalezione obrazy dla zapytania funny stupid bossThe next thing that simply drove me insane was every time my boss decided to threaten me that if I don't take an extra shift he'd fire me. Fuck off. Now you have no one to fire so yay you. The other day he decided to ruin my good mood from the beginning till the very end of my shift. Working there for seven months was enough, I had a new job so the moment he started screaming at me I decided to quit and never come back. I don't care about the leaving period or whatsoever. 
If the employee doesn't feel good at work the quality of the provided service by the employee won't be as good as it can be. If a job causes stress and it doesn't provide the good working environment - quit. Put yourself first and you'll find something that will make you happy. 
Wow I'm so positive after leaving the Cafe. 


wtorek, 27 czerwca 2017

Krótka historia o blond pindzie

Znalezione obrazy dla zapytania best friends funnyZnalezione obrazy dla zapytania best friends funnyDwa lata temu po raz pierwszy wyszłam do supermarketu z blond pindą, która była okropnie zarozumiała i napuszona. Byłam jedyną Polką na kontrakcie prócz niej i ze względu na to, że przyleciała po mnie czułam się zobowiązana do pokazania jej gdzie co jest. Dobrze, że po drodze nie nazwała mnie anorektyczką jak rozmawiałyśmy o diecie, w moich oczach była o wiele szczuplejsza niż ja, więc był to dla mnie szczyt bezczelności. W skrócie - nie przypadłyśmy sobie do gustu i przez kolejne kilka dni rozmawiałyśmy bardziej z grzeczności. Bywa i tak. Nie każda osoba z tego samego kraju musi się z tobą dobrze dogadać i szybko się z tym pogodziłam, że nie będę zbytnio mówić po Polsku przez kilka miesięcy, nie przeszkadzało mi to w najmniejszym stopniu.
Podobny obrazPóźniej coś się stało. Jako jedyne miałyśmy wolny dzień i postanowiłyśmy go spędzić razem - co obróciło wszystko do góry nogami. Okazało się dość szybko, że wcale nie jesteśmy od siebie tak różne i odniosłyśmy takie samo wrażenie przy pierwszym spotkaniu - mówiąc prościej, też myślała, że jestem wrednym bufonem. Zostałyśmy koleżankami, co po tygodniu rozmów i oglądaniu filmów ewoluowało w przyjaźń (level up). Po wyjeździe jej wspołlokatorki wreszcie mogłam się do niej przeprowadzić i nie potrzebowałyśmy jakiegokolwiek innego towarzystwa. Zdanie mamy o sobie prawdopodobnie dalej takie jak pierwszego dnia, ale tym razem jedynie dlatego, że bardzo dobrze się znamy. Blondi dalej uważa, że jestem wredną pierdołą z sercem z kamienia, ja ciąglę myślę, że jest trochę zapatrzona w siebie. Jeśli przeczyta, że nazywam ją blondi to pewnie mi oczy wydrapie, ale szczerze mi się tto należy,bo wiem jak ją to wkurza.
Znalezione obrazy dla zapytania best friends funnyDwa lata temu po raz pierwszy wymieniłyśmy parę zdań i tak zostało do dziś. Tylko, że akktualnie nie jest to parę zdań a esej o życiu i rozmyślanie na każdy możlwy temat. Fajnie jest wiedzieć, że pomimo dystansu tysięcy kilometrów, które nas dzieli potrafimy utrzymać naszą przyjaźń i tak jak wcześniej kilometry nam nie przeszkadzają. Mam nadzieję, że tak jak planowałyśmy nie zerwiemy ze sobą kontaktu do końca życia. Sory za tytuł, ale jest super clickbait'em.
Hepi aniwersari B;ondi, mi aj lov ju tu macz and aj mis ju lołds.

środa, 14 czerwca 2017

Związki z Tindera

Znalezione obrazy dla zapytania tinder funny
Znalezione obrazy dla zapytania tinder funny
Tinder jest miejscem dziwnym, choć pewnie większości nie muszę tego wyjaśniać, nie oszukujmy się - wszyscy z niego korzystamy, lub mamy choć jeden tinderowy epizod w swoim życiorysie. Ten dziwny i czasem żałosny płomyczek coś w sobie ma - szczególnie jeśli jesteś takim odludkiem jak ja i po prostu nie widzisz sensu w wychodzeniu do ludzi, kiedy możesz po prostu poznać ich online. Smutne życie pisarki - nie wychodzę zbytnio ze swojego pokoju i szczerze - pasuje mi to. Przyzwyczaiłam się do klikania na komputerze i ciągłego wylewania moich brainfarts na kartki zeszytu. Nie mam czasu ani ochoty jechać do miasta obok, żeby w końcu znaleźć klub, który by mi się podobał. Prawdopodobnie mam zbyt duże wymagania przez czas spędzony w Azji, bo Europejskim klubom bardzo dużo brakuje w porównaniu z Azjatyckimi.
Dlatego od czasu do czasu marnuję swój czas na Tinderze, uwielbiam robić sobie jaja z ludzi, którzy biorą tę aplikację na serio, miło jest pogadać z kimś ogarniętym, ale nie spodziewam się takich osób na tym czymś. Wciągnął mnie jak Warsaw Shore - moje drugie guilty pleasure. Mogę godzinami przesuwać głównie w lewo, czytać opisy i szukać znajomych. Przyznam się też szczerze, że poszłam na kilka tinderowych randek, które były... porażkami. Szybki fakt - nie lubię ich nazywać randkami, bo po prostu idę z ziomeczkiem poznanym w interneciee na piwo czy dwa czy siedem, gdamay o życiu i potem idę sobie w moją stronę. Przedstawię wam z moich wojaży trzy, które najabrdziej zapadły mi i moim znajomym w pamięć...

1. Niegotowy na związek, czy cokolwiek
Podobny obrazNa wstępie chcę powiedzieć, że ten gagatek dostał like tylko za to, że dość dobrze go znałam. Mieszkał w akademiku nad moją przyjaciółką, podczas freshers week zapamiętał mnie z wrzeszczenia na portierni, że moje imię pisane jest przez "K" a nie "C"(dobrze, że on mnie pamiętał bo ja jego wcale), później dużo razy bawiliśmy się wspólnie z naszymi znajomymi w barze studenckim. Często daję ludziom tzw przyjacielskiego like. Może jest to kwestia grzeczności? Nie wiem dlaczego to robię. Tak po prostu mam. Zaczął do mnie pisać. Okej, spoko, normalnie znnajomi wysyłają mi screena na fejsie z podpisem "LOL UR ON TINDER FAM" na co każdy dostaje taką samą odpowiedź "LOL U2 WE MATCHED WHEN R WE GETTIN' MARRIED OR SMTH" i na tym się kończy, trochę śmiania się z samych siebie, koniec historii. Zaproponował wspólne oglądanie filmu, u niego, okej, czemu nie, w sumie znamy się już pięć miesięcy, wiem, że ziomek jest spoko, trochę dziwak, ale to jak każdy artysta. Spędziliśmmy razem pół dnia, pogadaliśmy, poszliśmy na piwo, kilka dni później poszedł ze mną i z moimi znajomymi do pubu, potem zaprosił mmnie do siiebie na house party, nic się nie wydarzyło prócz tego, że miałam nowego przyjaciela. Niestety zaprosiłam go na urodziny mojego dobrego przyjaciela, co trochę nam skomplikowało sprawy. Long Story Short odezwaliśmy się do siebie dopiero dwa dni później, zapytał się czy mam czas żeby wyjść z nim na spacer (jointa). Połaziliśmy i pogadaliśmy dwie godziny, nie wspominając słowem o całej sytuacji. Po jednym dniu zapytałam się go czy dalej chce zobaczyć film o Zodiaku (tak, tym seryjnym mordercy), bo tak o tym mówił a mi udało się to ściągnąć. Odpowiedź trochę mnie zaszokowała bo szło to mniej więcej tak: "Cześć, sory, że nie odpowiedziałem tak szybko jak normalnie i w ogóle przepraszam, że przez ostatnie dni byłem trochę nieswój, ale dużo o wszystkim myślałem i nie jestem gotowy na związek czy cokolwiek". Ziom, proponowałam film, nie małżeństwo, plus napisałam, że może dołączyć do mnie i moich znajomych, bo nie będziemmy go oglądać we dwójkę. LOL

2. Nie wiem co znnaczy nie i pasta do zębów
Podobny obrazBył też ten. Ziomeczek, który nigdy się nie uśmiechał na zdjęciach, co nie wydawało mi sie podejżanej jeszcze wtedy, też z mojego uniwerka (serio muszę przestać dawać like osobom na które mogę potemm wpaść na uni), wysoki patyk, brązowe włosy, zarost, wygląda trochę jak młodsza wersja mojego ojca (dziwię się, że to mnie nie odstraszylo wystarczająco, bo przecież wygląd wrzeszczy "kuuuuuuuuutasss"). No ale okej. Wyszliśmy pewnego wieczoru na piwo, może osiem, okej może nie tylko piwo a jeszcze wino, wódkę i rum. Kto by o tym pamiętał, bo na pewno nie ja. Pierwsze "o kurwa uciekaj" było w momencie jak się uśmiechnął (brzmię jak płytka pinda, ale chłopcy - higiena jamy ustnej jest w chuj wazna okej?). Wielka diastema, zęby rosną tak jak chcą, w każdą stronę co chcą a do tego są żółte jak mlecze i mają liczne przebarwienia. Plus dziąsło mu krwawiło. Dlaczego zostałam? Genialnie mi się z ziomeczkiem rozmawiało. Musieli nas wypraszać z pubu, bo gadaliśmy przez co najmniej cztery godziny. Później obraliśmy kierunek bar studencki. Z tego miejsca on chciał bardzo szybko wyjść i "iść pić do mnie". Ja oczwyiście wolałam zostać, było tam dość dużo moich znajomych i nie było mi w smak uciekać od dobrej zabawy. Nawet nie zauważyłam jak w pewnym momencie z wyjścia na faja wylądowaliśmy w drodze do mojego akademika. Grzecznie się pożegnałam, na co on powiedział, że musi tylko szybko skorzystać z toalety. Poczekałam przed drzwiami swojego pokoju żeby nie być chamską pindą i powiedzieć "Dzieny, do zobaczenia gdześtam nowy PRZYJACIELU". On niestety nie złapał przyjacielskiego vibe i próbował na chama wciasnąć mnie z sobą do mojego pokoju, w tym momencie pprzegiął pałe i usłyszał, ze ma wypierdajść i to szybko. Pisał do mnie przez miesiąc nalegając na "kolejne spotkanie ze swoją dziewczyną". Niestety było to chyba nie do mnie, więc nie odpisywałam.

3. Gracz 
Znalezione obrazy dla zapytania tinder funnyTen przypadek dziwi mnie do dziś i nie przestaje szokować? Dlaczego nie przestaje? Bo rozmawiamy ze sobą już cztery miesiące i ciągle się spotykamy. Zaczęło się od niezobowiązującego spotkania w barze na jedno/pięć piw. Później jakoś tak się stało, że dalej utrzymywaliśmy kontakt, wychodziliśmy na miasto i gadaliśmy całymi dniami. Nie ufam znajomościom internetowym, nie popieram związków zaczynających się od pisania na jakimkolwiek portalu internetowym, fun fact - poznaliśmy się na instagramie. Niektóre nowości XXI-go wieku nie są raczej dla mnie. Nie popieram też nazywanie znajomości online związkiem, co on niestety robił i nie mam pewności czy dalej tego przypadkiem nie robi, ale w takim razie ma około 10 dziewczyn w 5 różnych miastach. To jest chyba najczęstszy typ człowieka spotykany na portalach jak Tinder. Chociaż sama też nie jestem święta, bo ja jestem tą osobą, która rozmową prowadzi przy pomocy gifów lub tekstów piosenek...

Podsumowując = tinder to pułapka zjadająca czas, dużo czasu. Wciąga jak ruchome piaski i czasem w morzu idiotów i pajaców da się znaleźć kogoś z kim można porozmawiać. Na obronę tej dziwacznej aplikacji rzucę to: osobiście znam parę, która poznała się na Tinderze (dziś są już od roku małżeństwem), znam też bardzo dużo par, nie małżeństw, które są w szczęśliwych związkach z Tindera, a ja sama mam sporą grupę znajomych z tego czegoś. Nie takie to złe jak ludzie malują i choć sama  nie ufam znajomościom z internetu to mimo wszystko... da się znaleźć fajne osoby wszędzie. XXI wiek nie przestanie mnie zadziwiać.

środa, 7 czerwca 2017

Polscy studenci z UK pokazują, w jakich warunkach mieszkają - moj artykul na Vice Polska

Photo by: desh. - Marta w swoim pokoju





















Slowem wstepu - dalej nie mam internetu a cudowne komputery w bibliotece uniwersyteckiej odmawiaja wspolpracy jesli chodzi o pisownie polskich znakow. Dlatego ten post bedzie wygladal jakby byl pisany przez idote, ktorego nie obchodzi roznica pomiedzy tym czy robi komus laske czy laske - bez znakow polskich nawet to nie wyglada dobrze, ale mam nadzieje, ze szare komorki podpowiedza wam sens tego zdania.
Od kilku miesiecy staralam sie o roznorodne publikacje - docenilam czas wolny pomiedzy praca i zajeciami i postanowilamn wziac sie za swoje artystyczmne portfolio. W pracy dziennikarza i pisarza jest to dosc waznym pubnktem jesli nie ma sie doswiadczenia w pracy - pozniej publikacje zdaja sie przychodzic do ceibie same, a jedyne co musisz zrobic to chciec i ciezko pracowac. Los sie do mnie usmiechnal w postaci wielu odpowiedzi od portali z poezja czy proza, ale najwiekszy usmiech na mojej twarzy wywolala odpowiedz od Vice Polska. Pewnego cudownego dnia w pracy, kiedy rozwarzalam wyskoczenie przez okno lub powieszenie sie na bzdryngolcu od maszyny do kawy przez glupote klientow dostalam maila. Po kilku tygodniach od wyslania zgloszenia na staz w Vice dostalam odpowiedz, w ktorej edytor zaproponowal mi napisanie artykulu na temat tego jak mieszkaja Polscy studenci w UK. Skakalam z radosci, kazdy kto mnie zna wie, ze moim marzeniem jest praca dla Vice (oraz magazynow modowych) i dostanie takiej szansy jest jak zlapanie pana Boga za nogi. Doslownie.
W skrocie - jaralam sie jak durna. No i po podrozach do Guildford i rozmow z ludzmi w Farnham powstal oto ten artykul, ktory zostal opublikowany na Vice 02go czerwca. Duma mnie rozpiera pomimo tego, ze bardzo duzo ludzi na facebook'u postanowilo napisac jak okropnie niezaradnych studentow do artykulu wybralam plus dopisanie, ze jest to stek bzdur.
Moi drodzy, pozwolcie, ze troszke sie odniose do tego, co niektorym czytelnikom sie nie podobalo i do tego wyjasnie po raz kolejny jak studia i zycie w UK wyglada.
Nie jest latwo - to tak na poczatku, ale nikt nie powiedzial nigdy, ze studia maja byc proste, mile i przyjemne. Wiekszosc z nas pracuje na part time w wymiarze do 30 godzin tygodniowo - wiecej przy dobrych studiach jest niemozliwoscia ze wzgledu na naklad pracy na kilka modulow. Nie ma juz czegos takiego jak maintenance grant dla studentow zagranicznych - to cudo i ratunek zostalo zniesione lata temu. Aktualnie przysl;uguje jedynie brytyjczykom oraz osobom z obywatelstwem brytyjskim. Koniec historii. W Surrey wiekszosc miejsc pracy oferuje studentom 6 funtow za godzine, oczywiscie da sie znalezc cos lepiej lub gorzej platnego, ale jest to kwestia szczescia lub pecha.
Racja jest, ze splaty kredytu studenckiego sie nie czuje, ale na pierwszym roku nie myslimy nawet o tym co bedzie za dwa lata, wiec komentarzy na ten temat nie rozumiem. Kazda osoba potrafiaca czytac ze zrozumieniem widzi, ze nikt z nas nie boi sie przyszlego splacania, bo nie mamy czego.
Pieniadze od rodzicow czasem na prawde potrafia uratowac tylek nie jednemu z nas. Na uczelni artystycznej mamy duzo wydatkow na rzeczy, ktore nie przydadza sie na przyklad studentom biologii a kosztuja cholendarne pieniadze - same szkicowniki czy specjalne olowki to jednak wydatek a przy codziennym rysowaniu to kasa w to wsiaka okropnie. Studenci prawa nie maja tak duzo czasu wolnego i trzeba jednak skuypic sie na nauce na pierwszym roku i jesli moga pomoc finansowa przez choc jeden rok od rodzicow otrzymac to nie widze w tym nic zlego lub niezaradnego.
Nie jest to tez utopijne pokazanie studiow w Anglii - tak wykladowcy to sami ludzie z pasja, ktorzy przelewaja swoje pasje na nas, nie jestesmy do niczego zmuszani, bo sami wybralismy takie studia, a nie inne, do tego placimy za to i owszem jestesmy w wiekszosci biednymi studentami z pozyczka na karku. Spojrzmy prawdzie w oczy - wiekszosc studentow na calym swiecie jest biedna, a pozyczki i jej splaty my nie bedziemy odczuwac w najmniejszym stopniu, czesc z nas nawet pewnie nie bedzie musiala jej splacac.
Studia w Anglii sa inwestycja, ale jest to inwestycja w przyszlosc. Daja one dyplom rozpoznawalny na swiecie w przypadku wielu uczelni - takich jak UCA, Surrey, Oxford czy Coventry (z ludzmi z tych wlasnie uczelni rozmawialam). Studiowanie ciagnie kase a dodatkowa praca zabiera czasem checi do zycia, ale wszyscy wiemy dlaczego to robimy.
Koncowym slowem dalej bez znakow polskich - kochani, research powinnien byc waszym kumplem, a najlepiej najlepszym przyjacielem. Dzieki niemu nie piszemy glupot w internecie. A juz serio mialam nadzieje, ze jestem idiotka, ktora nie wie jak dostac dodatkowa kase od rzadu brytyjskiego. Niestety mialam racje - jest to jak Bazyliszek - nieistniejaca legendarna postac.


Oczywiscie zapraszam do lektury - https://www.vice.com/pl/article/polscy-studenci-z-uk-pokazuja-w-jakich-warunkach-mieszkaja

niedziela, 28 maja 2017

Studia za granicą - pierwsze kroki

Wrzesień już za rogiem! Przynajmniej w takim sensie jeśli tak jak ja wakacje przeminą ci na pracy i ogólnym zapierdolu. Czynsz sam się nie opłaci... Long story short - pewnie duża część osób czytających tego discount bloga wybiera się już niedługo na studia za granicą. Uczenie się w innym kraju jest super zabawą, ale bywa też sporym szokiem kulturowym. Zaczynasz od nowa, tabula rasa i te klimaty. Warto jest choć w najmiejszym stopniu wiedzieć na co trzeba się psychicznie, fizycznie i bagażowo przygotować! Szybki disclaimer - moje rady bazuję typowo na swoich doświadczeniach po pierwszym roku studiów w UK, więc nie są one bardzo uniwersalne, ale patrzmy prawdzie odważnie w oczy - większość osób wyjeżdża na studia do Anglii, więc keep reading fam!
Przeprowadzka zajmuje czas i zjada pieniądze. W końcu postanowiłeś wyemigrować na wyspę na trzy lata i prawdopodobnie prócz tygodniowych wypadów do ojczyzny nie będziesz mieć wakacji w Polsce tak jak planujesz. Akademik dostaje się jedynie na rok w większości przypadków i później musisz zarobić na czynsz, depozyt, referencje co pożera czas i dużo, dużo kasy. Przygotuj się na to, że studia w Anglii to jedna wielka inwestycja, ale inwestycja w twoją przyszłość, więc chyba się opłaca, prawda?
Wiem, że brzmi to śmiesznie, ale spakuj wszystko co może ci się jakkolwiek przydać. Super rada, zdaję sobie z tego sprawę. Garnki, pościel, kołdra, poduszki, ręczniki, ubrania, zapas kosmetyków itp. Daj sobie czas na znalezienie produktów, które ci odpowiadają. Weź to co lubisz z Polski, żeby tuż po przyjeździe nie latać z dzikim wzrokiem po sklepach bo często nie znajdziesz tego co byś chciał w Boots czy Poundland.
Argos jest twoim nowym przyjacielem - sklep magia, masz tam wszystko i docenisz go bardzo na drugim roku jeśli twoja przyszła chata będzie bez mebli. No właśnie - mieszkania bez mebli na drugim roku studiów są koszmarem, więc lepiej zapłacić za dodatkkowy miesiąc kiedy jeszcze masz wszystko w akademiku i dzięki temu nie wylądujesz na lodzie bez wifi, mikrofalówki i łóżka.
Charity shops to twój kolejny przyjaciel - wszystkie, a szczególnie te, które mają stanowisko za funta - można tam znaleźć prawdziwe ubraniowe perełki za małą kasę, a wiadmo, że każdy z nas czasem chce kupić sobie kolejny czarny sweter. W charity shops znalazłam też sztućce i tanie naczynia, poza tym są też takie, które sprzedają meble, więc pamiętaj - PRZYJACIEL!
Nie próbuj ciągnąć ze sobą wszytkiego z Polski czy skądkolwiek jedziesz. Wiem, że powiedzialam wcześniej, że lepiej wziąć więcej rzeczy, ale są takie przypadki, że możesz się bez nich obejść. Jeśli jedziesz studiować w szkole artystycznej, uwierz mi, nie potrzebujesz swoich wszystkich ołówków i pasteli - nie będziesz mieszkać na pustynii, są tu sklepy w których możesz kupić te same rzeczy za przystępną ceną, a prócz tego dużo z nich oferuje uniwersytet. Przed przyjazdem zrób dobry research pod względem tego, co możesz znaleźć już na miesjcu.
Karta do telefonu - inwestycja lotniskowa. Nie czekaj na to, że dostaniesz ją od uniwersytetu - większość uniwerków daje kartę telefoniczną studentom zza granicy jeśli mieszkają w akademikach, ale nie jest ona z najlepszej sieci. Najczęściej jest to sieć, która ooferuje tanie karty sim a później wydasz miliony na doładowania. Ja używam EE i jestem z tej sieci bardzo zadowolona - za 15 funtów miesięcznie mam nielimitowane smsy, 500 minut i 5GB internetu. Do tego co trzy miesiące możesz wybrać Boost, czyli co chcesz dorzucić do swojej oferty za staż - 500MB albo 100 minut.
Pranie to koszmar - circuit cards same się gubią, aby je doładować potrzeba konta bankowego, a jak nie pilnujesz czasu prania (wszyscy na kampusie cię nienawidzą) twoje ubrania mogą skończyć na brudnej i pełnej zarazków podłodze. Fuj. Pralki i suszarki też nie należą do najczystszych rzeczy w akademikach...
No właśnie konto bankowe - na początku nieźle się naszukałam odpowiedniego konta bankowego, więc mogę wam oszczędzić całego zachodu. Barclays jest przyjazny dla studentów zza granicy - to czego potrzebujecie to potwierdzenie zamieszkania w UK, list od uniwersytetu potwierdzający wasz status studenta i paszport. Easy as that. Konto studenckie jest bezpłatne! Lloyds też oferuje konta bankowe dla studentów, ale co miesiąc za posiadanie tego cuda płacisz 5 funta. Nie jest to majątek, ale za to możesz kupić sobie frytki, dużo frytek... HSBC oferuje transfer twojego konta na konto brytyjskie, więc też wydaje się być dobrą opcją dla posiadaczy konta w innym kraju. Nie wiem, nie sprawdzałam, jestem wierna Barclay'owi.
Przeprowadzka to jeden wielki ból i uprzykrzenie życia, ale później jest tylko lepiej. O ile nie mieszkasz w Surrey, które jest jednym z najdroższych księstw w UK.... No i oczywiście jeśli miasto, w którym studiujesz jest przyjazne studentowi i nie przeeraża ludzi fakt, że to tyyyyyyyy student uniwerka artystycznego, marchewko broń, toć to dziwak.