Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2015. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2015. Pokaż wszystkie posty
sobota, 16 stycznia 2016
Profesorowie uczniom gotują ten los - czyli jak wygląda olimpiada historyczna
wtorek, 5 stycznia 2016
2015
I have never thought that I would achieve so much in 2015. This year was... crazy. I lived, traveled, loved, learned, danced, laughed, cried, won, lost, made my dreams come true. When I was standing and looking at the beautiful fireworks saying goodbye to 2015 and welcoming the 2016 I guess that I was the saddest one in my whole city, mybe even in the country. That year was so good to me that I didn't want to let it go. Where everything started? On my coach. With a cup of coffee in my hand and remote controler in the other one.
In January I participated in polish national history conquest. I didn't get the main prize and as always I was crying after the speaking part. Those people there drive me crazy and I can do nothing about it, but I'm glad to have that opportunity to sit the exam again this year. For the last time.
At 17 of January I left Poland for 79 days. I left my school, family, friends to start a journey that before I had only dreamed about. I flew to Bangkok. It were the craziest almost three months of my life. I met people that I am proud to call my second family. Friendships that I made there have lasted till now and I hope that will last much longer. I had an amazing time with my brazilian roommate, who showed me how big difference you can make when you truly believe in something, that everyone is able to make the dreams come true and that if you really want something you will find a way to finally get it. My roommate from Lithuania showed me that it is not a good idea to trust everyone. I met the most amazing red-head girl from Russia that I'm so glad to be able to call my best friend.
We are keeping in touch and I can tell her everything. Another girl from Russia showed me how difficult it is for people to believe in themselves. She taught me a little bit modesty and I made her believe that she is one of her kind, beautiful, smart and extraordinary. I ate a scorpio, swimmed around an small thai island, partied in mixx club, danced around khao san with my friends. I saw the tallest Buddha in whole Bangkok, somehow managed to cross the river on handmade boat, I was lying next to the lying gold Buddha, ate pattayah, mango salad, the greatest pancakes in my whole life (bananas, nutella and egg - yumm!).
I became a vegetarian, took a walk with my friends around the Nana street, got lost on the BTS station at night, gained weight - a lot, because of the Thai cuisine which is amazing!
And for the first days in Poland I coudn't handle the fact that I am not able to get on the roof top and eat sandwiches from 7/11 with my polish best friend (a guy that I met in Bangkok). I was living my life at the fullest as I could. I fell in love with the people and the city and you have no idea how sad I was to come back home. I flew back to Poland to finish my second year of high school. Four days before my 18 birthday. I didn't want to celebrate them, because I thought that it was not the place that I wanted to be right then. My friends from Thailand sent me a lot of videos from "my" birthday party. Without me.After few weeks I got over it. I was going to school, studying, reading, again living my ordinary life, writing - a lot. That was the time when I won the main prize in the national polish conquest for young writers with my "Sappling" piece. This is how I became the best of young polish essayist. I took part also in conquest in which you had to wirte a fairytale about Gdynia - my hometown. Which I also won. Writing about this right now seems so unreal to me. After all of studying and winning I left Poland again. For 92 days in June to begin my next journey. I flew to Vietnam where I spent 2 months in Hanoi and one month in Saigon.
Swimming in a canoe around the Ha Long Bay, making new friends,
dancing in the sky bar (at floor number 62!!!), spending millions
(literally, but millions of dongs) at the night market, having fun at
garden party in the Eden club, playing beer pong near the West Lake,
drinking a peach tea (with dry fruits inside), spending hours in the
local zoo and eating a lot of street food - that is how my stay looked
like. And again I made friendships that have lasted till now. I met my
best friend that I have knew from Bangkok - a crazy french guy. I lived
with 16 years old Ukrainian girl, who didn't really get it that I
wouldn't be amazed if she would jump on my bed, drunk, with a bottle of
wine in her hand, screaming and trying to open it.
But at least at day
time she tried to be normal and I can honestly say that I liked this
young crazy girl. I met a polish girl, with whom I was living
afterwards, who became my bestfriend. At first I thought of her as a
mean, blonde thing that I just had to tolerate and then we started
talking. (If you are reading this - you know I love you even when you
are mean asf).
I coudn't imagine a week without going out with our
vietnamese friend for a glass of wine near West Lake, playing stupid
cards games and singing songs that I can't even remember now. I got used
to princesses (two guys, my frenchie crazy friend and the polish "i
know everything" type of boy) who seemed to be worst than most of girls
taking care of their perfect skin, tooth and being quite impressed
(especially the polish one) that when someone says "I'm broke" it
doesn't mean that he or she is injured - it just means that the person
doen't have money. I'm wondering if they finally got it. I miss even the
girls with who at my last week we didn't speak much and we quarreled - a
lot. Right now I don't even know why, but I know who began all of this -
native 1,5m guy - thanks a lot for being the reason of this mess.
I was
dancing around the European part of the Saigon city, singing in the
caraoke bars, reading books, buying things that I have already lost and
drinking vietnamese coffee that I truly miss. And then I had to leave.
Again. This time I wasn't crying that much. I was sad but I wanted to
get back to my normal life. To school, books, my desk, dog, guinea pig,
mom.
In October I came back to school, started learning, taking part in conquest and doing my best to finish the last grade of high school with straight A. I wrote an educational piece for the history national contest, made it to next part which takes place at 9th of January 2016, I somehow made it to national part of the Media knowlege conquest and I still have no idea how I made it. I had time to write, read, live. I found myself and I finally am able to say that I know who I am and what I want to do in life. I live in a hurry, being a perfectinist isn't as good as one may think but I got used to it. In a run for perfection I am being myself, I am happy. Things that I have achieved showed me that I can do everything I want to. I am able to move montains and I can finally admit that I am the right person in the right place, I am happy and the most important I enjoy living my life.That's why I didn't want to let go 2015. I wanted to live my 2015 life full of travels, success, happiness. I'm scared of 2016 because everything ends in this year. In few months I'm going to finish high school, I will sit the matura exam, get my driving licence, I will change my life, start new chapter. I am excited for the new beggining but also sad that to start fresh something has to end.
2016 - be prepared - I'm comming to rock you.
środa, 23 grudnia 2015
Moja przyszła praca w mediach. - praca na Olimpiadę Wiedzy o Mediach 2015/16
Nie
byłabym dobrym komentatorem sportowym. Skłamałabym mówiąc, że
dałabym radę pracować jako radiowiec. Nie uważam bycia paparazzi
za marzenie, a u pogodynek liczą się jedynie ładne twarze. Pomijam
wszelkich celebrytów, którzy są znani z bywania na czerwonych
dywanach bądź ściankach. Gdzie widzę miejsce dla siebie w
mediach? Przy komputerze, w swoim przytulnym pokoju bądź na końcu
korytarza, za wszelkimi sławami i twarzami ze szklanego ekranu.
Szkiełka od okularów stawałyby się coraz grubsze. Nie liczyłabym
nieprzespanych godzin w nocy, ilości napisanych słów, dni
spędzonych podczas patrzenia w monitor z poczuciem beznadziei,
zastanawiając się, o czym jeszcze nie pisałam. Spędzałabym wolne
chwile, czytając książki, oglądając filmy, po to, aby później
móc je zrecenzować. Nie byłabym znaną twarzą, ale wszyscy
czytaliby moje artykuły.
Bycie
dziennikarzem jest dla mnie czymś więcej niż zajmowanie się
opracowaniem i prezentowaniem materiałów w środkach masowego
przekazu. Praca ta daje możliwość wpływania na świadomość
ludzką. Może prowokować, zmuszać do myślenia, zastanowienia się
nad daną sytuacją. Informuje, opisuje, wzrusza. Pisanie jest dla
mnie szansą na dotarcie do mas, szarych zjadaczy chleba,
zapracowanych lekarzy, nianiek, adwokatów, nauczycieli, kasjerek,
babć, do wszystkich. Chcę bawiąc uczyć, ucząc prowokować,
prowokując wzruszać. Nie wiem, o czym pisałabym dokładnie, jakim
dziennikarzem będę. Wiem jedno – nigdy nie podpiszę swoim
nazwiskiem artykułu o nowych butach z krokodyla celebrytki, która
jest znana z posiadania najładniejszych kości policzkowych w całym
województwie mazowieckim. Co innego gdyby jej noga utkwiła w
paszczy żywego krokodyla podczas próby ratowania tonącego małego
Afroamerykanina, gdy wspomniana wcześniej celebrytka była na misji
w Ugandzie, ratując małe niewinne istnienia. Ujmując sprawę
prościej – nigdy, za żadne pieniądze, sławę i wszelkie
bogactwa tego świata, nikt, nawet papież, czy królowa Wielkiej
Brytanii, nie zmusi mnie do pisania artykułów niskich lotów, które
czytane są jedynie w toaletach.
Pragnę
podróżować, mówić o tym, co ważnego dzieje się na świecie,
edukować każde pokolenie, opisywać rzeczy ważne, istotne,
kontrowersyjne. Chcę, aby słowa, które wyjdą spod mojego pióra,
zapadały innym na bardzo długo w pamięć, żeby dawały coś
więcej niż rozrywkę. Jako dziennikarka starałabym się być
wszechstronna. Chętnie pisałabym poważne reportaże, ale radość
sprawiałaby mi także możliwość tworzenia krótkich opowiadań
ukazujących się w gazetach.
Moja
twarz nie byłaby jedną ze szklanego ekranu – nie widzę dla
siebie miejsca w porannych programach czy wiadomościach. Uważam je
za pracę odtwórczą, prostszą niż pisanie, tworzenie. Niestety w
dzisiejszych czasach media są manipulowane, przestały być
niezależne i wyraźnie opowiadają się za daną partią polityczną.
Nie chcę być częścią stronniczego medium. Najważniejszą cechą
dziennikarza jest dla mnie obiektywizm, nie wyobrażam sobie, aby
moje subiektywne przekonania miały mieć jakikolwiek wpływ na
pisany tekst.
Dobry dziennikarz
zawsze stoi w cieniu swojego dzieła. Chcę, aby moje artykuły,
felietony, krótkie nowele były znane, da mi to większą radość
od bycia rozpoznawalną na ulicach. Nie pragnę rozgłosu, lecz
posłuchu. Moja przyszła praca w mediach powinna nieść mi
satysfakcję z wykonywania pracy, szczęście i dużą ilość
czytelników, bo bez nich nie będę dziennikarzem. Spełnieniem
marzeń byłoby dla mnie zostanie redaktorką naczelną alternatywnej
gazety obiektywnej. Chciałabym stworzyć gazetę, portal
internetowy, który zyskałby większą popularność od programów
telewizyjnych. Ludzie są zaślepieni informacjami podawanymi przez
ładne twarze ze szklanego ekranu. Chcę wyrwać społeczeństwo z
marazmu, pokazać im, że nieschematyczne myślenie, różnienie się
od innych poglądami nie jest przestępstwem. Zdolność kreatywnego
myślenia czyni każdego z nas wyjątkowym. Gdybyśmy wszyscy
rozumowali jednokierunkowo, świat byłby szary i nudny. Do tego
niestety dążą dzisiejsze media, które, niczym dzieci w
piaskownicy kradną sobie łopatkę, zabierają sobie odbiorców.
Pisanie
jest sztuką, więc każdy dziennikarz powinien być artystą.
Niestety w dzisiejszych czasach nie jest kreatorem, a jedynie
marionetką systemu. Chcę to zmienić. Być częścią czegoś
większego, gazety, portalu, bloga, który daje ludziom myśleć,
mieć opinię. Będę burzyć i dawać innym szansę na odbudowanie
po swojemu. Różnorodność czyni nas wyjątkowymi. Jako
dziennikarka chcę łączyć innych, a nie dzielić takich samych.
niedziela, 6 grudnia 2015
Vietnam - movie
Hi guyssss!
So as all of you already know few months ago I got back from Vietnam!
I was recording when and where I was able to so now - after months of waiting - here you go! I finally edited movie summing up my stay in Vietnam. You can see there Hanoi as well as Saigon. :) Enjoy!
sobota, 31 października 2015
Praca na olimpiadę historyczną 2013/14
Droga do nowoczesności Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, wiek XIX.
Stany Zjednoczone Ameryki Północnej graniczą od północy z Kanadą, od
południa z Meksykiem, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym
od północnego zachodu oraz Oceanem Atlantyckim od wschodu. Kraj ten
został odkryty przez Kolumba w 1492 roku, choć wcześniej także do jego
portów dobijało wiele statków Wikingów i wydalonych na Grenlandię
Islandczyków. Od XVI wieku trwał wzmożony okres rozwoju cywilizacji oraz
osadnictwa. Do dnia 4 lipca 1776 Stanami Zjednoczonymi zarządzali
angielscy gubernatorzy. Dzięki zwycięskiej wojnie o niepodległość
(1776-1783) koloniści amerykańscy uzyskali niezależność i możliwość
decydowania o ustroju swojego państwa. Wraz z 1787rokiem podpisano
Konstytucję, co rozpoczęło drogę do nowoczesności Stanów Zjednoczonych
Ameryki Północnej. Kraj ten był wtedy podzielony na rozwijające się
rolniczo południe oraz rozwijającą się przemysłowo, handlowo i
municypalnie północ. W pogodzeniu tych dwóch różnych części Ameryki
Północnej leżał jeden z głównych procesów drogi do nowoczesności.
Wyrazem tego po części była wojna secesyjna, która toczyła się w latach
1861-1865. Droga do nowoczesności obejmuje także m.in. rozwój systemu
bankowości, produkcji nowych banknotów, reformy szkolnictwa,
wprowadzenie ustaw dotyczących alkoholu, zmiany w więzieniach, walkę
sufrażystek, pierwszy w historii świata konwent praw kobiet, oraz inne
czynniki. W dobie I wojny światowej Stany Zjednoczone należą do potęg
politycznych decydujących o losach świata co jest wynikiem zjawisk
politycznych, ekonomicznych i społecznych zachodzących w społeczeństwie
amerykańskim. Zadaniem tej pracy jest właśnie prześledzenie jakie
procesy szczególnie przyczyniły się do nowoczesnego charakteru Stanów.
Droga do nowoczesności Stanów Zjednoczonych ma swój początek już w roku
1773, gdy miejsce miała „Bostońska Herbatka”, czyli zatopienie przez
Amerykanów angielskiego transportu herbaty. Od tego czasu napięcie stale
rosło. Potyczka pod Lexington z 1775 roku, gdzie oddział angielskich
żołnierzy natknął się na lokalny amerykański oddział zbrojny, rozpoczęła
amerykańską wojnę o niepodległość. Amerykanie pragnęli walczyć o
niepodległość, gdyż rosła ich świadomość narodowa i pragnęli się
uniezależnić od Wielkiej Brytanii. Sprzeciwiali się oni nadmiernemu
wpływowi Wielkiej Brytanii, nakładaniu nowych podatków, oraz
ograniczenia ich samorządu i hamowania rozwoju. 4-go lipca 1776 roku
przedstawiciele 13 amerykańskich kolonii podpisali Deklarację
Niepodległości, tym samym powołując do życia niepodległe państwo- Stany
Zjednoczone Ameryki (United States of America, USA). Deklaracja
Niepodległości opierała się na oświeceniowych poglądach na wolność i
równość wszystkich ludzi:
„Uważamy za niezbite i oczywiste następujące prawdy: że wszyscy ludzie
stworzeni zostali równymi sobie; że Stwórca udzielił im pewnych praw
niezbywalnych, w których rzędzie na pierwszym miejscu należy postawić
prawo do życia, do wolności i do poszukiwania szczęścia”[1]
Wielka
Brytania jednak nie uznała powstania nowego państwa, postanowiła
stłumić bunt swoich kolonii. Anglicy postanowili stłumić bunt wojną,
gdyż mieli dużą i dobrze wyszkoloną armię. Amerykanie zaś nie mogli
pochwalić się tak wielkimi siłami jak Wielka Brytania, na czele jednej z
ich armii stanął Jerzy Waszyngton. Choć wydawałoby się, że w tej wojnie
amerykanie są skazani na porażkę, wcale jej nie ponieśli. W 1777 roku
pod Saratogą angielskie siły zostały zmuszone przez siły amerykańskie do
kapitulacji. Gdy król Francji, Ludwik XVI dowiedział się o wielkim
sukcesie amerykanów postanowił ich wesprzeć i wypowiedział wojnę Anglii.
Amerykańska wojna o niepodległość cieszyła się wielkim poparciem oraz
zainteresowaniem w Europie, przyciągała wielu ochotników, którzy byli
gotowi poświęcić swe życie, aby pomóc amerykanom. W 1781 roku siły
francusko-amerykańskie zmusiły do kapitulacji angielskie siły pod
Yorktown. Ich przegrana zwiastowała koniec wojny. W 1783 roku podpisano
pokój, na jego mocy Anglia uznawała niepodległość Stanów Zjednoczonych.
Mimo wygrania wojny Stany Zjednoczone były bardziej rozbite niż
połączone, każdy z 13 stanów rządził się według własnych reguł. Dlatego
też w roku 1787 delegaci 12 stanów spotkali się na zjeździe w
Filadelfii, tam uchwalili Konstytucję Stanów Zjednoczonych. Dokument ten
do dziś określa ustrój mocarstwa. Wojna o niepodległość doprowadziła do
prawie całkowitego uniezależnienia się od Wielkiej Brytanii, amerykanie
wygrali to, że od tamtego czasu pozostali wolnym państwem.
W roku 1803, gdy Stany Zjednoczone kupiły ponad 2 600 000 km2 Luizjany
oraz port Nowy Orlean za 15 milionów dolarów. Dzięki temu zakupowi Stany
Zjednoczone zyskały urodzajne równiny, góry, lasy oraz system rzek,
który w latach 80-tych został sercem Ameryki Północnej. W 1805 roku
Jefferson ogłosił neutralność Stanów Zjednoczonych w sporze Wielkiej
Brytanii z Francją, co bardzo nie spodobało się Wielkiej Brytanii.
Zaczęła ona zaciągać do załóg ludność amerykańską oraz coraz więcej
statków Wielkiej Brytanii stacjonowało w portach amerykańskich. Było to
wbrew woli Jeffersona, postanowił więc wydać proklamację proszącą
Brytyjczyków o opuszczenie portów U.S, Ci jednak nie posłuchali. W 1807
Kongres wydał akt Embargo, który zabraniał handlu zagranicznego. Jednak
nie ucierpiała na tym Wielka Brytania, a Stany Zjednoczone. Z tego
powodu w 1809 roku Jefferson podpisał akt Non-Intercourse, który
zezwalał na handel ze wszystkimi prócz Francji i Wielkiej Brytanii i
krajami od nich zależnymi. W 1812 roku Wielka Brytania wypowiedziała
wojnę Stanom Zjednoczonym. Północ i południe było niezadowolone z
perspektywy nadchodzącej wojny, przeszkadzało im to w handlu. To w tym
momencie Stany Zjednoczone zaczęły uniezależniać się od Wielkiej
Brytanii jeszcze bardziej. Wraz ze wzrostem ich niezależności droga do
nowoczesności nabierała tempa.
Jednak najważniejszym etapem drogi do wolności Stanów Zjednoczonych
Ameryki Północnej była wojna secesyjna, która miała miejsce w latach
1861-1865. Była to wojna pomiędzy rozwiniętą gospodarczo Północą (Unią)
oraz rozwiniętym rolniczo Południem (Konfederacją). Nazwa „wojna
secesyjna” pochodzi od secesji, czyli odłączenia się, stanów
skonfederowanych od Unii (Południa od Północy). Początek tej
amerykańskiej wojny domowej miał 12 kwietnia 1861 roku, gdy konfederaci
ostrzelali Fort Sumter w zatoce Charleston w Karolinie Południowej.
Wybuch tej wojny był spowodowany odrębnymi poglądami dotyczącymi między
innymi polityki, ekonomii oraz spraw społecznych Północy i Południa. Z
czasem różnice te były coraz bardziej widoczne. Gdy w wyborach na
prezydenta zwyciężyła partia republikańska, a prezydentem został Abraham
Lincoln, którego Południowcy nie lubili ze względu na to, iż był on
spostrzegany jako zagrożenie dla niewolnictwa, wybuch konfliktu wisiał
na włosku. Główne dochody południa pochodziły z uprawy bawełny,
stanowiła ona 57% eksportu USA, dlatego też było bardzo duże
zapotrzebowanie na tanią (najlepiej darmową) siłę roboczą (niewolników).
Północ była zaś wysoko uprzemysłowiona, wraz ze wzrostem liczby fabryk
wzrastała potrzeba na wykwalifikowaną kadrę robotniczą, dlatego też
przyjmowano chętnie emigrantów (co wpłynęło na teraźniejszą
wielokulturowość Stanów Zjednoczonych). Niestety na południu panowały
silne nastroje antyimigranckie, głównie przeciw katolikom, Irlandczykom
oraz Żydom. Pogodzenie tych dwóch całkowicie odmiennych części Stanów
wydawało się prawie niemożliwe. Na początku roku 1864 wszyscy główni
dowódcy zrozumieli, iż tocząca się wojna jest wojną totalną. Niestety
wszystkie misternie układane plany szybko legły w gruzach. Nie udawało
się zdobyć wyznaczonych punktów, a wojnę powoli wygrywała Północ. Dla
Konfederacji oraz Generała Lee wraz z jego armią klęska była oczywista ,
gdy Sherman maszerował przez Karolinę Południową i Północną, zbliżając
się do konfederackich linii obrony w Wirginii. 26 maja 1865 roku
skapitulowały siły generała Smitha przez co upadł ostatni ośrodek oporu
Konfederacji. Najważniejszym skutkiem wojny secesyjnej było też
utrzymanie jedności państwa amerykańskiego i umożliwienie dalszego
rozwoju politycznego i ekonomicznego tego państwa. Pomocą w wygraniu tej
wojny było wypuszczenie na rynek tzw. „zielonych dolarów”. Lincoln
dzięki nim wygrał wojnę i opowiadał o nich jako o największym
błogosławieństwie które spadło kiedykolwiek na Amerykę.
Ważnym aspektem w drodze do nowoczesności Stanów Zjednoczonych są także
liczne wynalazki z przestrzeni XIX wieku. Cyrus Hall McCornic,
wynalazca oraz założyciel spółki McCormick Harvesting Machine Co., która
w 1902 stała się częścią International Harvester Company. Cyrus
odziedziczył zdolności po swoim ojcu, który przez 28 lat pracował nad
konną żniwiarką (przyrząd do koszenia zboża). Swój projekt ofiarował
Cyrusowi, który ostateczną wersję żniwiarki przygotował w 18 miesięcy.
Opatentowano ją trzy lata po zaprezentowaniu w praktyce, czyli w 1834
roku. Hannibal Goodwin urodzony w 1822 roku, ksiądz z New Jersey.
Opatentował on metodę tworzenia giętkiej, przeźroczystej kliszy filmowej
z nitrocelulozowej bazy filmowej. Została ona w późniejszym czasie
wykorzystana przez Thomasa Edisona w jego kinetoskopie. Thomas Alva
Edison, samouk, udoskonalił telefon Bella (przy użyciu cewki indukcyjnej
oraz mikrofonu węglowego), w 1877 roku wynalazł fonograf, dwa lata
później opatentował żarówkę elektryczną, odkrył także emisję
termoelektronową w 1883 roku. To on w 1881-1882 wybudował w Nowym Jorku
pierwszą na świecie elektrownię publicznego użytku. Często kwestionowano
jego autorstwo niektórych wynalazków. Benjamin Franklin, dobrze znany
każdemu, polityk amerykański, drukarz, uczony, filozof, opatentował
piorunochron, fotel bujany, okulary dwuogniskowe i organy kieliszkowe,
odkrył i opisał Prąd Zatokowy. To ku jego czci nazwano jednostkę ładunku
elektrycznego w układzie CGS „franklinem”. On także jako pierwszy
pisał, aby stosować czas letni, jednakże nie zaczęto się do tego
stosować, gdyż wymowa jego artykułu była bardziej humorystyczna niż
naukowa. Samuel Colt najpierw pragnął udoskonalić torpedy, które zostały
skonstruowane przez Roberta Fultona, po porażce zapragnął udoskonalić
rewolwery. Rok 1830 przyniósł prototyp rewolweru kapiszonowego, który
miał otwarty szkielet oraz mechanizm obrotu. Samuel Finley Breese Morse w
1832 roku wykorzystał zjawisko magnetyzmu aby stworzyć telegrafię
elektromagnetyczną, w późniejszym czasie zajął się opracowaniem
specjalnego układu kodów, który jest nam znany jako alfabet Morse’a.
Choć jako pierwszy opatentował telegraf nie był pierwszą osobą, która go
stworzyła (pierwszy był francuz Claude Chappe). Elias Howe opatentował w
1846 roku maszynę do szycia. William Morton był zainteresowany
problemem bólu podczas różnych zabiegów. Przeprowadzał doświadczenia
najpierw z użyciem podtlenku azotu jako środka znieczulającego, jednak
wciąż potrzebował mocniejszego środka, który przydałby się w poważnych
zabiegach chirurgicznych. Jeden z lekarzy (Charles T. Jackson)
zaproponował stosowanie eteru, środek ten, choć znany już wcześniej ze
swoich właściwości znieczulających, nie był wykorzystywany przy operacji
chirurgicznej. Morton najpierw przeprowadzał doświadczenia na
zwierzętach, potem na sobie. 30 września 1846 roku Morton wykonał
pierwszy zabieg usunięcia zęba z użyciem eteru. Pacjent stwierdził po
przebudzeniu, iż nie odczuwał żadnego bólu. W Ameryce powstała także
fabryka samochodów Ford, której twórcą był Henry Ford. W 1896 roku Henry
zbudował pierwszy prototyp własnego samochodu, trzy lata później został
jednym z współzałożycieli firmy Detroit Automobile Company, która
później została przekształcona w Cadillac Motor Company. Henry Ford był
zwolennikiem dużej produkcji tanich samochodów. Dopiero w 1903 roku Ford
zapoczątkował „Ford Motors Company”. Wiele wielkich wynalazców pochodzi
ze Stanów Zjednoczonych, bez ich wynalazków teraźniejszość nie byłaby
taka sama. Brak żarówki, znieczulenia, alfabetu Morsa’e, elektrowni, bez
tych oraz wielu innych wynalazków Ameryki Północnej nie żylibyśmy tak,
jak żyjemy dziś. Jest to duży krok w nowoczesność dla Stanów
Zjednoczonych, a zarazem dla całego świata.
Warto wspomnieć także o kilku reformach przeprowadzonych w państwie. W
1835 roku władze w Filadelfii oraz Pensylwanii zredukowały czas pracy od
„od wschodu do zachodu słońca ” do 10-godzinnego dnia pracy. Nowe,
wyznaczone godziny pracy przyjęły się z wielkim zadowoleniem wśród
pracowników. Rok 1826 przyniósł Ameryce utworzenie Towarzystwa Promocji
Wstrzemięźliwości . Siedem lat później w Filadelfii bostońskie
towarzystwo zwołało konwent narodowy na którym została utworzona
Amerykańska Unia Wstrzemięźliwości. Unia ta wniosła wniosek o zakazanie
wszelkich napojów alkoholowych oraz nalegała aby stanowe legislatury
zaprzestały produkcji i sprzedawania alkoholu. Celem redukcji spożywania
alkoholu prowadzącej do całkowitego zaniku spożycia tej używki. Dorota
Dix prowadziła w Massachusetts walkę o poprawę warunków życia osób
psychicznie chorych, które często były trzymane w przytułkach i
więzieniach. Gdy jej kampania odniosła sukces w Massachusetts,
postanowiła przeprowadzić ją także na południu, gdzie dzięki jej
inicjatywie w latach 1845-1852 wybudowano specjalne szpitale dla
psychicznie chorych. Ważna jest także walka sufrażystek, która
rozpoczęła się już w 1820 roku po wizycie w Ameryce Frances Wright,
szkockiej dziennikarki oraz publicystyki, która w ostatniej swojej
publikacji promowała prawa kobiet w Stanach Zjednoczonych. Głównymi
sufrażystkami z Ameryki były: Cady Stanton, Susan B. Anthony oraz polska
imigrantka Ernestine Rose.
Droga do nowoczesności Stanów Zjednoczonych obejmuje wiele aspektów,
jednak najważniejszymi z nich jest duży postęp w wynalazczości oraz
wojna secesyjna, która doprowadziła (choć po pewnym czasie) do
pogodzenia odwiecznie skłóconej Północy i Południa. Dużą rolę w tej
drodze odegrali naukowcy oraz politycy, bez których Stany Zjednoczone
prawdopodobnie nie reprezentowałyby aż tak wysokiego poziomu rozwoju
cywilizacyjnego jakim mogą się szczycić dziś. Pierwsze samochody,
znieczulenie, maszyny do szycia, żarówka, to tylko niektóre z wynalazków
bez których nie możemy wyobrazić sobie życia w XXI wieku. Walka kobiet o
prawa polityczne w Ameryce pomogła dojść do głosu kobietom na całym
świecie, a reformy w czasie pracy oraz zmiana warunków życia osób
psychicznie chorych także odegrało dużą rolę w tym, aby Ameryka mogła
się stać tą Ameryką, którą znamy dziś.
Z
tą pracą przeszłam do drugiego etapu olimpiady - wojewódzkiego, praca
pisana na drugim etapie dała mi promocję do poziomu ustnego.
Bibliografia:
Wstęp:
Źródła takie jak wymienione w poniższych akapitach.
Akapit1:
“American History A Survey” Volume I: To 1877 Alan Brinkley
http://www.usahistory.info/timeline/constitution.html
[1] http://dydaktykahistorii.uni.lodz.pl/konspekty/slazak/zalacznik_2.pdf
Akapit2:
http://www.history.com/topics/war-of-1812
„An outline of American History” OFFICE OF INTERNATIONAL INFORMATION PROGRAMS UNITED STATES DEPARTMENT OF STATE
“Outline of U.S. History” Bureau of International Information Programs U.S. Department of State
Akapit3:
http://www.history.com/topics/american-history
http://www.history.com/topics/american-civil-war
Kto
rządzi Ameryką [Who Rules America] – autorstwa C. K. Howe’a i
przedrukowany w pracy Martyrologia Pieniędzy Lincolna [Lincoln Money
Martyred] – autorstwa doktora R. E. Searcha)
„An outline of American History” OFFICE OF INTERNATIONAL INFORMATION PROGRAMS UNITED STATES DEPARTMENT OF STATE
“Outline of U.S. History” Bureau of International Information Programs U.S. Department of State
OXFORD “Guide to British and American Culture”
“Conjectures of Order: Intellectual Life and the American South, 1810-1860” Michael O’Brien
http://us-history.com/
http://www.usahistory.info/
http://www.michaeljournal.org/lekja7.htm
Akapit4:
http://www.kapitalizm.republika.pl/wynalazki.html
OXFORD “Guide to British and American Culture”
“Amerykańskie wynalazki” Spignesi Stephen J.
Andrzej Diniejko ENGLISH SPEAKING-COUNTRIES Volume Two “INTRODUCTION TO THE UNITED STATES OF AMERICA”
Akapit5:
http://susanbanthonyhouse.org/her-story/biography.php
http://www.librarycompany.org/women/portraits/wright.htm
http://womenshistory.about.com/od/stantonelizabeth/a/stanton.htm
„An outline of American History” OFFICE OF INTERNATIONAL INFORMATION PROGRAMS UNITED STATES DEPARTMENT OF STATE
“Outline of U.S. History” Bureau of International Information Programs U.S. Department of State
OXFORD “Guide to British and American Culture”
Etykiety:
2014,
2015,
ameryka północna,
droga,
droga do nowoczesności stanów zjednoczonych,
gdańsk,
konkurs,
nowoczesność,
olimpiada,
olimpiada historyczna,
praca,
stany,
stany zjednoczone,
usa,
wiek XIX,
zjednoczone
środa, 14 października 2015
"Sadzonka" , która wygrała ogólnopolski konkurs literacki o Złote Pióro 2015
Mam przyjemność być laureatką ogólnopolskiego konkursu o "Złote Pióro" organizowanego przez WCK WAWER - filia Radość.
Nie tylko zajęłam pierwsze miejsce w swojej kategorii wiekowej (16-20)
za mój esej filozoficzno-moralistyczny, zdobyłam także "Złote Pióro"
XIII edycji tego konkursu. Mówiąc prościej - wygrałam wszystko. Niżej
przedstawiam wam moją pracę Czuję się bardzo wyróżniona tą nagrodą,
wiele ona dla mnie znaczy, szczególnie, że ocenie podlegały moje
przemyślenia.
"Sadzonka"
Czym jest ogród? Kawałkiem ziemi, na której rośnie zielona trawa,
miejscem spotkań rodzinnych, magicznie wyglądającym skrawkiem zachowanej
natury w otaczającej nas betonowej dżungli? Nie, nie tylko. To człowiek
tworzy swój własny ogród, to my kreujemy sami siebie.
Ogrodem jest każdy z nas. Nasz umysł chłonący wiedzę, który rozwija się
niczym maleńki pąk róży, by po latach pielęgnacji, podlewania tego
magicznego, tajemniczego kwiatu rozwinął się i pokazał w swej
majestatycznej, pełnej okazałości. Idea kiełkuje w naszych głowach
niczym zielona trawa, strzyżona i nawożona nowymi, wymyślnymi
specyfikami, które codziennie odkrywamy. Jesteśmy domem dla motyli
hodowanych w naszych brzuchach, schronieniem dla pracowitych pszczół w
sercach. Codziennie zajmujemy się zasianymi tulipanami w naszych
płucach, których nie ścinamy, choć nie pozwalają nam do końca oddychać
jak chcemy. Dłonie ludzkie niczym pniak ukazują historię. Pomarszczone,
schorowane, z tatuażem lub wieloma bliznami. Starczy się tylko
przyjrzeć, postarać zrozumieć, co kryje się za taflą wody, która próbuje
strzec tajemnic dna jak oczy ponoszące klęskę dzień za dniem. Każdy z
nas jest niezwykłą częścią ziemi, należymy do niej jak drzewa,
winorośle, mech, czy perz. W ogrodzie maluje się drzewa twardniejącym
wapniem, by chronić je przed uszkodzeniami, my - przyodziewamy wielką,
ciężką, niewygodną skorupę, która zamiast być naszym schronieniem, staje
się głazem hamującym wzrost trawy, przygniatającym róże, zabijającym
motyle. Potrafimy wyrwać perz ze swych myśli, zasadzić nowy, wpuścić do
swej oazy nowego ogrodnika, czasem niewłaściwego, który zamiast pielić
złe myśli, unicestwia pszczoły, wyrywa tulipany, odchodzi. Jesteśmy
bezbronni, naznaczeni śladami czasu, przeżyciami, pełni wspomnień, które
wydają się być niechcianymi muszymi natrętami w naszej głowie. Nie
pozwalają nam się skupić, spać, niedopowiedzenia utknęły w naszych
gardłach niczym nasiono za bardzo przykryte ziemią. Obojętnie jak silne
by było, nie da rady przedostać się przez liczne bruzdy i kamienie.
Ludzie są magicznym ogrodem, pełni tajemnic, historii, które można
wyczytać z ich oczu tak jak z tafli wody jeziora w pobliskim parku.
Niczym kwiaty więdniemy, kwitniemy, rozwijamy się, uginamy pod ciężarem
codzienności. Jesteśmy bezbronni, jak ostatni nagietek, niewinni,
samotni niczym pustelnik, choć piękny, to sztucznie zasadzony w
realiach, które nie są mu całkowicie przyjazne.
Potrafimy podziwiać przyrodę. Kwiaty, krzewy, drzewa, lasy, fascynujemy
się ich historią, chronimy je. Dlaczego nie potrafimy tak dbać o
człowieka? Mijamy się codziennie na ulicy, zasłonięci naszymi skorupami,
które sami sobie narzucamy na barki, tłamsimy się, wysuszamy wodę
tkwiącą w oczach każdego z nas i sprawiamy, że jesteśmy jedynie
bezkształtną miazgą nieczułą na los drugiego. Nie chcemy poznać jego
historii, wejść do jego magicznego ogrodu, zajmujemy się tylko sobą.
Potrafimy patrzeć godzinami na bezkres morza, może kiedyś zamiast w wodę
- będziemy wpatrzeni bez końca w oczy innego człowieka i zamiast
histerycznie chronić jedno drzewo, by mogło nas ocalić przed żarem,
ludzie będą zdolni do szukania schronienia w człowieczych ramionach.
Otwarci na ogrody natury, jesteśmy zamknięci na ogrody ludzkie,
ograniczeni, ślepi, zapatrzeni jedynie w swój skrawek ziemi.
Dokładne wyniki konkursu literackiego organizowanego przez WCK-WAWER znajdziecie tutaj.
Subskrybuj:
Posty (Atom)